Βουλευτικές Εκλογές 2007

Μετά από το πέρασμα μιας εβδομάδας αποφάσισα κι εγώ να γράψω κάποιες (σκόρπιες) σκέψεις για τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου.

1) Ο λαός ανέδειξε νικήτρια τη Νέα Δημοκρατία. Για την ακρίβεια, ψήφισε για πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, ενμέρει και λόγω της ηγετικής ανεπάρκειας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά το ποσοστό της Ν.Δ. συρρικνώθηκε ιδιαίτερα σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική της νίκη. Αυτό θα πρέπει να συλληφθεί ως μήνυμα προς την κυβέρνηση, μια και τώρα δεν θα υπάρξει περίοδος χάριτος.

2) Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταποντίστηκε (ούτε οι πιο απαισιόδοξοι δεν το περίμεναν) σε χαμηλότατο ποσοστό. Ο Γιώργος Παπανδρέου ουδέποτε έπεισε ότι μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα. Ίσως, στη Σουηδία θα μπορούσε να συνεισφέρει πολλά. Όμως, και οι λεγόμενοι δελφίνοι δεν έδειξαν και πολλή θέρμη για τη νίκη του κόμματός τους. Ούτε τα ίδια τα πολιτικά στελέχη δεν ήθελαν να επικρατήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., προσβλέποντας σε ανάδειξή τους στην κομματική ιεραρχία μετεκλογικά.

3) Η αυτοαποκαλούμενη Αριστερά έφτασε σε ονειρικά ποσοστά, καθώς έγινε δέκτης της ψήφου διαμαρτυρίας από πολλούς πολίτες. Το Κ.Κ.Ε. έπεισε αρκετούς ψηφοφόρους κυρίως λόγω της σταθερής δογματικής άποψης που εκφράζει σε μείζονα πολιτικά ζητήματα - όπως ο αντιευρωπαϊκός και ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας του. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσέλκυσε τους απογοητευμένους σοσιαλιστές που σε άλλες εποχές θα ψήφιζαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά τώρα, με την επαμφοτερίζουσα στάση του Κινήματος σε θέματα όπως η παιδεία και τα δάση, πείστηκαν ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά κράτησε πιο αντρίκεια και ξεκάθαρη στάση.

4) Η χαρακτηριζόμενη ακρα Δεξιά, όπως εκφράστηκε από το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., κατόρθωσε την είσοδό της στη Βουλή. Επιθυμητή χάριν πολυφωνίας απόφαση του ελληνικού λαού. Αρκεί το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη να μην καταλήξει ως δεκανίκι του κυβερνώντος κόμματος, και να συνεχίσει την όποια πατριωτική πολιτική. Σημειολογικό το παρακάτω, όμως σε ποιο σημείο του Κοινοβουλίου θα κάθονται οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ.; Εκ δεξιών της Ν.Δ. ή εξ αριστερών των μικρότερων κομμάτων;

Το μετεκλογικό σκηνικό διαμορφώθηκε το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, με την παρέμβαση του Βαγγέλη Βενιζέλου για την ηγεσία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Έμοιαζε σαν προκαθορισμένο από καιρό. Αυτή καθαυτή δεν είναι κατακριτέα η στάση του, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την άνευρη και άνοστη διακήρυξη του Γ. Παπανδρέου. Κατακριτέοι είναι όλοι εκείνοι που κατέφυγαν κλαίγοντας στην... αγκαλιά του Βενιζέλου, διεκδικώντας θέση στο μελλοντικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η δήλωση του κ. Λιάνη ("Εγώ με το Βενιζέλο είμαι από μικρός"!) είναι ενδεικτική της μικρότητας των συγκεκριμένων πολιτικάντηδων.

Όσον αφορά στη νέα Κυβέρνηση, αξιοσημείωτη είναι η παρουσία κάποιων καινούριων πολιτικών και η αναβάθμιση κάποιων άλλων. Πιο σημαντική θεωρώ την τοποθέτηση του Ευρυπίδη Στυλιανίδη στο Υπουργείο Παιδείας, απ' όπου έφυγε "μαυρισμένη" η Μαριέττα Γιαννάκου. Ας ελπίσουμε ο κ. Στυλιανίδης να συνεχίσει τη συνεπή δουλειά που έκανε και στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Γυναίκες στην πολιτική

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνει η γυναικεία παρουσία στον ενεργό πολιτικό στίβο. Ενώ παλαιότερα η πολιτική θεωρούνταν από όλους ένα καθαρά ανδρικό σπορ, και οι γυναίκες αρκούνταν στον διακριτικό ρόλο των συζύγων των πολιτικών ηγετών, σήμερα κι αυτό το άντρο έχει καταπέσει.

Από τη μέρα που “βγήκε” το απόφθεγμα: “η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται”, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Αρχικά, ήταν λίγες οι πολύ δυναμικές θηλυκές παρουσίες, που τα έβγαζαν πέρα στην πολιτική μάχη. Ίσως, το κατεξοχήν μοντέλο της... πετσοκομμένης γυναίκας αποτέλεσε η Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία άλλαξε συνολικά και αμετάκλητα τα δεδομένα της πολιτικής, ανοίγοντας το χώρο στην ευρεία γυναικεία μάζα.

Και στη χώρα μας, η μεταρρύθμιση αυτή συντελέστηκε μετά την παρουσία ισχυρών προσωπικοτήτων όπως Μερκούρη, Φλέμινγκ, Τσουδερού κ.ά., αν και ως γυναικεία συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα μπορεί άνετα να θεωρηθεί και εκείνη της βασίλισσας Φρειδερικής. Αντίστοιχα, στις μέρες μας, πολλές γυναίκες δεσπόζουν στον κεντρικό πολιτικό στίβο, με πολλές φιλοδοξίες και για ανώτερες θέσεις: Ντόρα Μπακογιάννη, Άννα Διαμαντοπούλου, Μαριέττα Γιαννάκου, Βάσω Παπανδρέου είναι κάποιες μόνο από τις πληθωρικές γυναικείες παρουσίες.

Κοινό στοιχείο όλων των ανωτέρω, δυστυχώς, είναι η όχι και τόσο γυναικεία -κατά κυριολεξία- παρουσία τους. Με άλλα λόγια, δημιουργείται η εντύπωση πως οι γυναίκες που ασχολούνται με την πολιτική αποτάσσονται την όμορφη γυναικεία φύση τους και συμπεριφέρονται ως άνδρες! Θεωρούν ότι μόνο έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν μερίδιο εξουσίας, ομοιάζοντας φύσει και θέσει δηλαδή με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στα πολιτικά. Μέγα λάθος...

Οι γυναίκες στην πολιτική δεν πρέπει να ξεχνούν τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους, τη φρεσκάδα, τη διαφορετική οπτική γωνία για να βλέπουν τα πράγματα, ακόμη και την πονηριά τους, με την καλή έννοια. Ως συμβουλή θα πρέπει να έχουν την άποψη που είχε εκφράσει κάποτε ο Φρανσουά Μιτεράν για τη Θάτσερ: “Δεν μ' αρέσει ούτε ως γυναίκα, ούτε ως άνδρας”!

Οικονομική “ένεση” στην Εκκλησία

Με μεγάλη έκπληξη διαβάσαμε τις προηγούμενες ημέρες την είδηση, που αναφέρει ότι το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών θα διαθέσει περίπου 30 εκατ. ευρώ (!) στην Εκκλησία της Ελλάδος. Το παραπάνω ποσό θα δοθεί τα επόμενα έξι χρόνια για το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, σύμφωνα με τη σχετική προγραμματική σύμβαση που υπέγραψαν ο υπουργός κ. Αλογοσκούφης και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος.

Το έργο θα φέρει τον τίτλο: «Πρόγραμμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος για την εκτέλεση έργων συμβολής στην εθνική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική πρόοδο του τόπου για την Προγραμματική Περίοδο 2007 – 2013», ενώ οι πόροι προέρχονται από το Δ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Η απορία μας, φυσικά, αναφέρεται στη σκοπιμότητα της εν λόγω συμφωνίας. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η ελλαδική Εκκλησία διαθέτει τεράστια περιουσία, που δεν έχει ανάγκη ενίσχυσης με άλλα 30 εκατ. ευρώ. Επίσης, είναι γνωστό, αν και γίνεται μυστικά, ότι η Εκκλησία παράσχει πολύτιμο φιλανθρωπικό έργο, το οποίο δεν γίνεται με τυμπανοκρουσίες – και ορθά. Άρα προς τι, αυτή η πομπώδης και μεγαλεπήβολη σύμβαση μεταξύ κυβέρνησης-Εκκλησίας;

Στο κάτω-κάτω, η ίδια η κυβέρνηση θα μπορούσε από μόνη της να αξιοποιήσει το ανωτέρω ποσό ακόμη και προς τον ίδιο σκοπό, στα πλαίσια τους Δ' Κ.Π.Σ. Όμως, γιατί επέλεξε αυτό τον τρόπο; Αναμφίβολα, ως φύσει καχύποπτοι Έλληνες πολίτες, δεν μπορούμε παρά να υποψιαστούμε ότι επίκεινται εκλογές και σαφέστατα η κυβέρνηση θέλει να έχει στο πλευρό της -όσο το δυνατόν- τον κλήρο. Αλλά και ποιο κόμμα δεν επιθυμεί το ίδιο πράγμα; Όλοι στις δύσκολες (ψηφοθηρικές) στιγμές της προεκλογικής περιόδου σπεύδουν να πάρουν την ευλογία του επιχώριου μητροπολίτη ή και του Αρχιεπισκόπου. Τελικά, όσοι μιλούν για διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας έχουν λογαριάσει χωρίς να συνυπολογίσουν την άποψη της πλειοψηφίας των πολιτικών μας.

Η εποχή των βάσεων

Την ώρα που οι μισοί Έλληνες απολαμβάνουν τις ομορφιές της χώρας μας -είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό -, οι άλλοι μισοί έχουν άλλα στο μυαλό τους. Ο λόγος για τις οικογένειες που αγωνιούν για την είσοδο των παιδιών τους στις πανεπιστημιακές σχολές.

Πόσα μόρια έβγαλες; Τι σχολή θέλεις; Την “πιάνεις”; Με βάση τα περσινά...
Οι ανωτέρω είναι ορισμένες από τις κουβέντες που ακούγονται στα νεανικά στέκια (και) της πόλης μας, καθώς ολοένα και πλησιάζει η ανακοίνωση των φετινών βάσεων, που αναμένονται αισίως μετά τον 15αύγουστο. Γονείς στην πρίζα, αλλά και τα παιδιά το ίδιο. Εξίσου και οι φροντιστές που επιθυμούν όσο τίποτε να δουν τους μαθητές τους να πετυχαίνουν και τους καρπούς της δουλειάς τους να δίνουν αποτέλεσμα.

Η πιο μεγάλη ώρα φτάνει. Αλλά μετά τι; Απογοήτευση για κάποιους, χαρά για κάποιους άλλους και τρέξιμο “να κλείσουμε διαμέρισμα για το παιδί”. Πόσο πάει το νοίκι; Ακριβό μου φαίνεται. Αλλά είναι στο κέντρο και κοντά στη σχολή... Τα προβλήματα δεν έχουν τέλος!

Γενικά, πάντως, η φετινή χρονιά κύλησε ομαλά για τα παιδιά της Γ' λυκείου, μια και το βάρος των μεταρρυθμίσεων από πλευράς του υπουργείου Παιδείας έπεσε στα πανεπιστήμια. Και τα θέματα των εξετάσεων πολύ βατά θεωρήθηκαν, ενώ χαρακτηρίστηκαν και “προεκλογικά” από τους επαΐοντες των πανελλαδικών, διότι επίκεινται και εθνικές εκλογές. Πάρε κόσμε, εν ολίγοις. Βέβαια, μ' αυτό τον τρόπο θ' ανεβούν οι βάσεις των περισσότερων σχολών και άρα πάλι δυσκολεύει το έργο των υποψηφίων.

Γεγονός είναι πως κάθε χρονιά επιβραβεύονται όχι μόνο αυτοί που έγραψαν καλά στις εξετάσεις, αλλά και εκείνοι που έκαναν καλές επιλογές στο μηχανογραφικό τους δελτίο. Το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι καλή αναμονή και ψυχραιμία σε μαθητές και γονείς!

Εκλογολογίας συνέχεια

23 ή 30 Σεπτεμβρίου; Ή μήπως Οκτώβρη; Ή στην ώρα τους, τον Μάρτιο; Καθημερινή είναι πλέον η συζήτηση σε όλα τα ΜΜΕ για τον ακριβή χρόνο των ερχόμενων εκλογών. Θα είναι πρόωρες ή όχι; Εφημερίδες, κανάλια και ραδιόφωνα έχουν εξαντληθεί σε έναν ανηλεή αγώνα πρόβλεψης της ημερομηνίας που θα στηθούν οι κάλπες. Δημοσιογράφοι, βουλευτές, υπουργοί και κάθε λογής “ειδικοί” προσπαθούν να ψυχολογήσουν τον πρωθυπουργό, συνεκτιμώντας τις συνθήκες και επικαλούμενοι τις δημοσκοπήσεις, και προβαίνουν στην έκφραση της πεποίθησής τους.

Μόνο στο στοίχημα του ΟΠΑΠ δεν έχει δοθεί προς στοιχηματισμό η πρόβλεψη του χρόνου διεξαγωγής των εθνικών εκλογών – αν και είναι πιθανό να “παίζεται” στο Διαδίκτυο.

Η όλη αυτή φαρσοκωμωδία μόνο άσχημο αντίκτυπο έχει στον πολίτη. Είναι ενδεικτική του πολιτικού συστήματος που υπάρχει στη χώρα μας και προκαλεί αλγεινή εντύπωση η εκλογολογία στον κάθε υγιώς σκεπτόμενο. Αποχαυνώνει τον κρατικό μηχανισμό και κωλυσιεργεί το όποιο κυβερνητικό έργο. Αλήθεια, σε ποια πολιτισμένη χώρα συμβαίνουν όλα αυτά; Μάλλον σε καμία.

Στην Αγγλία παρά την αλλαγή σκυτάλης στην πρωθυπουργία δεν έγιναν εκλογές. Και στα περισσότερα κράτη, ο χρόνος των επόμενων εκλογών είναι προκαθορισμένος και γνωστός από νωρίς (βλέπε Γαλλία, ΗΠΑ, Κύπρος, κτλ.). Ακόμη και σ' αυτή την θεσμικά προβληματική Τουρκία, έγιναν πρόωρες εκλογές εξαιτίας σοβαρού λόγου, δηλαδή την ανικανότητα εκλογής Προέδρου από την προϋπάρχουσα Βουλή.

Ποιος σοβαρός εθνικός λόγος, όμως, υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, προκειμένου να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές; Πιθανότατα, κανένας ουσιώδης. Μόνη εξήγηση θα είναι η τραγελαφικά προληπτική που λέει πως όποτε οι εθνικές εκλογές έγιναν στο τέλος της τετραετίας, οι αντίστοιχες κυβερνήσεις τις έχασαν! Αν αυτή η σημειολογία, κατευθύνει την πολιτική ζωή του τόπου, τότε εντάξει.

Μοναδική λύση αυτού του προβλήματος, που παρατηρείται σε κάθε τετραετία, δηλαδή το αν θα γίνουν ή όχι πρόωρες εκλογές, είναι η απαγόρευσή τους μέσω του Συντάγματος. Εκεί, θα πρέπει να προβλέπεται πως η τέλεση των εκλογών θα γίνεται στο τέλος της τετραετίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, π.χ. αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας ή σοβαρή πολεμική σύρραξη που να αφορά άμεσα τη χώρα μας, πράγμα σχεδόν απίθανο στις μέρες μας.

Ενός λεπτού κραυγή

Μπορεί οι βουλευτές υποκριτικά να κράτησαν ενός λεπτού σιγή, κατά τη διάρκεια προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στη Βουλή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ίδιο έκαναν και τα ζώα που ζούσαν στο βουνό της Πάρνηθας, το οποίο επλήγη πρόσφατα από πυρκαγιές.

Τα καημένα ζωάκια μη έχοντας άλλο τρόπο να διαμαρτυρηθούν φώναξαν με όλη τους τη δύναμη -κάποια ίσως για τελευταία φορά-, μήπως ακουστεί η κραυγή τους στα αυτιά των ...ανθρώπων! Άκουσε κανείς;

10 τραγούδια που λυπάμαι όταν τελειώνουν

Μια ετερόκλητη και συμβιβαστική λίστα, και από μένα...

1. Blue Monday - New Order: όχι άδικα ο δίσκος (12'') με τις περισσότερες πωλήσεις.

2. Don't look back in anger - Oasis: από τα δυο αδέρφια του Μάντσεστερ και την... Sally.

3. Paranoid android - Radiohead: Τόσο μελαγχολικό και τόσο υπέροχο.

4. Bittersweet symphony - The Verve: αλήθεια, τι άλλο είναι η ζωή παρά μια γλυκόπικρη συμφωνία;!

5. Shake the disease - Depeche Mode: σίγουρα, έχουν πάθει πολλοί αυτή την "ασθένεια" μιλώντας με τις κοπέλες τους.

6. Unfinished sympathy - Massive Attack: κομματάρα, γυναικεία φωνάρα.

7. Can't stop - Red Hot Chilly Peppers: τέλεια εισαγωγή και φοβεροί στίχοι.

8. Clandestino - Manu Chao: αν και δεν καταλαβαίνω πολλά, μ'αρέσει αυτός ο τυπάκος.

9. Take me out - Franz Ferdinand: νεανική τρέλα, τρελές κιθάρες, και επιτέλους βγάλτε με έξω από εδώ.

10. This is the end - The Doors: δεν θα μπορούσε να λείπει το μουσικό και στιχουργικό παραλήρημα του Jim και των φίλων του.

ΥΓ: To κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του Νίκου Δήμου, με αφορμή post του ιδίου ("Λίστα μουσική!") και μια σχετική έρευνα. http://doncat.blogspot.com/2007/06/blog-post_28.html

Ένα σύμπαν μέσα στο σύμπαν! Είμαστε σ’ ένα Matrix;

Ο Jonathan Leake, ο συντάκτης του "The Sunday Times’ Science" αναφέρει ότι ο Sir Martin Rees, καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο του Cambridge πιστεύει ότι είναι δυνατό να φανταστούμε υπολογιστές τόσο ισχυρούς που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο εικονικό σύμπαν.

Σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με τίτλο "Τι δεν γνωρίζουμε ακόμα" θα πει: "Μέσα σε λίγες δεκαετίες, οι υπολογιστές έχουν εξελιχθεί από το να είναι ικανοί να προσομοιώνουν μόνο απλά σχέδια στο να είναι ικανοί να δημιουργούν κόσμους με ένα πλήθος λεπτομερειών".
"Εάν αυτή η τάση συνεχίσει, τότε μπορούμε να φανταστούμε υπολογιστές που θα είναι ικανοί να προσομοιώνουν κόσμους ίσως ακόμα τόσο πολύπλοκους όπως και αυτός μέσα στον οποίο νομίζουμε ότι ζούμε".

"Αυτό εγείρει ένα φιλοσοφικό ζήτημα: Θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι να είμαστε μια τέτοια προσομοίωση και θα μπορούσε αυτό που νομίζουμε ότι είναι το σύμπαν μας να είναι ένα είδος ουράνιου θόλου μάλλον παρά κάτι αληθινό; Κατά μία έννοια θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι να είναι είμαστε δημιουργίες μέσα σε μια προσομοίωση".

Ο Rees τονίζει ότι αυτό είναι απλά μια θεωρία, μια υπόθεση. Αλλά αυτή είναι μια θεωρία που ολοένα και περισσότερο συζητείται από άλλους διαπρεπείς επιστήμονες και κοσμολόγους.
Ανάμεσά τους είναι και John Barrow, καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Αυτός επισημαίνει ότι το σύμπαν έχει έναν βαθμό εξαίσιου συντονισμού, ένας ακριβής καθορισμός που το κάνει ασφαλές για τους ζωντανούς οργανισμούς.

Ακόμη και μια μικρή μεταβολή σε μια θεμελιώδη δύναμη ή σε μια σταθερά όπως είναι της βαρύτητας θα έκανε τα άστρα να εκραγούν, τα άτομα να διαλυθούν και ο κόσμος μας να είναι πια αδύνατος. Αυτού του είδους οι "καλό-κουρδισμένες" συνθήκες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως δείγμα ενός είδους νοήμονος σχεδιαστή.

"Πολιτισμοί λίγο πιο προηγμένοι από εμάς θα έχουν την δυνατότητα να προσομοιώνουν σύμπαντα μέσα στα οποία αυτοσυνείδητες οντότητες θα μπορούν να εμφανίζονται και να αλληλεπικοινωνούν" είπε.

Κάποιοι όμως ακαδημαϊκοί θεωρούν αυτήν την ιδέα ενός υπολογιστή δημιουργού συμπάντων ως απίθανη. Ο Seth Lloyd, καθηγητής της Κβαντομηχανικής στο "Massachusetts Institute of Technology" είπε ότι ένας τέτοιος υπολογιστής θα ήταν αφάνταστα μεγάλος και άρα μη εφικτός.

Αν κάποιος έχει δει την τριλογία ταινιών του Matrix και την ταινία "Το 13ο Πάτωμα", μπορεί να πάρει μια γεύση από ένα τέτοιο σενάριο. Εκεί που η επιστήμη συναντά την τέχνη.
Ας μας δώσει κάποιος το... "κόκκινο χάπι" επιτέλους!

Πηγή: The Sunday Times, Wikipedia

Για την Αμαλία...

Αμαλία Καλυβίνου! Όλα τα ελληνικά blogs μιλάνε για Σένα! Για τον αγώνα, για το πείσμα, για την λεβεντιά Σου. Εμείς, την ημέρα της κηδείας Σου (σ.σ. 1η Ιουνίου), ξεκινήσαμε ήδη την μνήμη Σου: Ένα Λουλούδι για την Αμαλία Εκεί υπάρχουν ήδη 195 σχόλια - και μπορείτε να συνεχίσετε. Αλλά το πραγματικό προσκύνημα πρέπει να γίνει στο δικό Σου blog: fakellaki

Ήδη, όλα τα ΜΜΕ έχουν πάρει το θέμα και το συνεχίζουν.Ήταν η πρώτη νίκη των blogs στην Ελλάδα και είσαι η πρώτη μας ηρωίδα.Βέβαια οι αντιδράσεις των ιθυνόντων ήταν από χλωμές έως ανύπαρκτες. Κάτι ψέλλισε ο Ιατρικός Σύλλογος, μούγγα το Υπουργείο Υγείας. Αλλά το μαστίγωμα όλου του χώρου, που πλουσιοπάροχα μοίρασε το blog Σου, πόνεσε και πονάει ακόμα. Σε αυτή τη δύναμη βασίζομαι - και, όπως όλοι, Σε ευχαριστώ! Μη ξεχνάτε την τελευταία της επιθυμία. Σήμερα κι όλας!

Για την κινητοποίηση των bloggers και ανάλογο υλικό στο giatinamalia. Και για το καλύτερο κείμενο που διάβασα σε άλλο blog pitsirikos

ΥΓ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του doncat. Για την αντιγραφή, Patsman

Νικολά Σαρκοζί

Γιατί κέρδισε ο Νικολά Σαρκοζί στις γαλλικές εκλογές; Διότι έπραξε το αυτονόητο: ήταν ευθύς. Στην προεκλογική περίοδο δεν μάσησε τα λόγια του, αλλά μίλησε ξεκάθαρα για τις επιδιώξεις και τους στόχους του.

Οι Γάλλοι πολίτες τον εμπιστεύτηκαν, συμμετέχοντας μαζικά στις εκλογές (μόλις 15% η αποχή), γιατί τους έπεισε με τις απλές και σταράτες δηλώσεις του. Τον στήριξαν καθώς απέδειξε πως είναι άνθρωπος των έργων. Η κοινωνία διψάει για αληθινές απόψεις και απορρίπτει την ασάφεια και τις φανφάρες που συνηθίζουν οι πολιτικοί του σήμερα. Ο Σαρκοζί έχει καθαρό πολιτικό λόγο, με τον οποίο μπορεί ο καθένας να συμφωνήσει αλλά και να διαφωνήσει. Αυτό που δεν μπορεί να του αρνηθεί κανείς είναι πως δεν είναι ειλικρινής. Και σε περιόδους πολιτικής ανευθυνότητας και ανεπάρκειας, οι άνθρωποι επιβραβεύουν την πολιτική ευθύτητα.

Και επειδή η Γαλλία αποτελεί για την Ευρώπη νευραλγικό παράγοντα ανάπτυξης, η εκλογή Σαρκοζί θα σηματοδοτήσει πολλαπλές εξελίξεις. Επιτέλους, κάποιος που μιλά ανοιχτά για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν κομπάζει ούτε υπεκφεύγει όπως πράττουν πολλοί ομόλογοί του. Αλλά και για το Ευρωσύνταγμα, δεν δέχεται άκριτα ό,τι επιτάσσεται από τις Βρυξέλλες, σεβόμενος την άποψη των συμπολιτών του που εκφράστηκε μέσω δημοψηφίσματος. Οι προτάσεις του απλές και κατανοητές: όχι πλήρης ένταξη της Τουρκίας αλλά ειδική σχέση με την Ε.Ε., όχι στο Σύνταγμα αλλά μια νέα απλοποιημένη Συνθήκη για την Ευρώπη.

Όσο για τους αλαλαγμούς που ακούγονται περί νέας δεξιάς από τους δήθεν προοδευτικούς, το μόνο που αξίζει να ειπωθεί είναι ότι οι όροι αριστερά και δεξιά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Πλέον, οι πολιτικοί χωρίζονται σε μεταρρυθμιστές και αντιμεταρρυθμιστές. Ο Νικολά Σαρκοζί ανήκει σίγουρα στους πρώτους.