Ένας Κυνόδοντας για Όσκαρ

Ανακοινώθηκαν χθες οι υποψηφιότητες για την 83η απονομή των βραβείων Όσκαρ. Ανάμεσά τους μια ελληνική συμμετοχή-έκπληξη για τους περισσότερους (τυπική επιβεβαίωση για τον γράφοντα): ο "Κυνόδοντας" του Γιώργου Λάνθιμου βρίσκεται στις 5 υποψήφιες συμμετοχές για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Την αναγνώρισή του ο Λάνθιμος την έχει λάβει ήδη και είναι διεθνής. Μεταξύ άλλων είχε κατακτήσει το βραβείο "Ένα Κάποιο Βλέμμα" στο φεστιβάλ των Καννών, το πρώτο βραβείο στο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ του Δουβλίνου, στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ και στο φεστιβάλ του Σαράγεβο, και πάει λέγοντας...

Ωστόσο, μια συμμετοχή στα Όσκαρ δίνει άλλη αίγλη στους δημιουργούς. Είναι μόλις η πέμπτη φορά που μια ελληνική παραγωγή προτείνεται για χρυσό αγαλματάκι και μόλις η πρώτη μετά την "Ιφιγένεια" του Κακογιάννη, το μακρινό 1977! Αν μη τι άλλο αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες κινηματογραφιστές έχουν πρωτοπόρες ιδέες και η ελληνική σκέψη δεν εξαντλείται σε γελοιότητες του τύπου "Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα".

Από την άλλη, δεν χρειαζόταν μια υποψηφιότητα για Όσκαρ προκειμένου να αντιληφθεί κανείς το μεγαλείο της ταινίας. Τώρα θα σπεύσουν όλοι -ως μετά Χριστόν προφήτες- να εκεθειάσουν τον Λάνθιμο και την ταινία του. Ήδη, εγχώρια κανάλια κάνουν αναφορές για μεγάλη επιτυχία του "Κυνόδοντα", ενώ η ταινία έχει σαρώσει από την πρώτη μέρα που προβλήθηκε! Σαν να ακούω κιόλας όσους έβγαιναν από τις αίθουσες κινηματογράφων αηδιασμένοι τότε από τις υπερβολές της ταινίας, σήμερα να δηλώνουν ενθουσιασμένοι που την έχουν δει και αντιλήφθηκαν όλα τα νοήματά της!

Δεν πειράζει, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αν και αυτό ακούγεται σαν άλλοθι της πνευματικής καθυστέρησης...

Ακτινογραφία θώρακος

Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα χαρούμενος σε νοσοκομείο! Ο λόγος; Για να απολυθείς από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού (προσοχή στα κεφαλαία) πρέπει να προσκομίσεις μια ακτινογραφία θώρακα, όπου φαίνεται ότι "όπως σε παραλάβαμε, έτσι σε επιστρέφουμε στην κοινωνία".

Είχα πολύ καιρό να πάω σε δημόσιο νοσοκομείο. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι τίποτε δεν άλλαξε. Ή μήπως όχι; Η αλήθεια είναι ότι οι γέροι ήταν εκεί, στις θέσεις τους στα εξωτερικά ιατρεία. Το ίδιο και οι γύφτοι -συγγνώμη, αθίγγανοι είναι η κιριλέ ονομασία τους. Δύο από τις κλασικές ομάδες ανθρώπων που συνωστίζονται στα νοσοκομεία. Η μυρωδιά η ίδια: αυτή η αρρωστίλα που κυκλοφορεί και σε κάνει να διερωτάσαι πόσοι άνθρωποι υποφέρουν εκεί μέσα. Και οι γλυκές νεαρές νοσοκόμες είναι ακόμα εκεί: γαληνεύουν το μάτι και σε κάνουν για λίγο να ξεφεύγεις από την αλγεινή πραγματικότητα.

Εκείνο που άλλαξε είναι η διαδικασία εξέτασης. Ανεβαίνω όλος χαρά στον όροφο για να βγάλω την ακτινογραφία και μου λέει η ευγενική κυρία ότι πρέπει να φέρω ένα χαρτί από το ισόγειο. Στο ισόγειο έγραφε "Γραφείο Είσπραξης Νοσηλείων" και η ουρά ήταν αρκετά μεγάλη. Είπα: "Όπα, εδώ είμαστε!". Είχα ξεχάσει ότι πλέον για οτιδήποτε κάνεις στα δημόσια νοσοκομεία πρέπει να πληρώσεις ταρίφα 5 ευρώ! Σαν τα ταξί ρε παιδάκι μου, και μάλιστα για μεγάλη διαδρομή...

Στην ουρά περίμεναν -άλλοι υπομονετικά, άλλοι όχι- παππούδες, γιαγιάδες, μια έγγυος και λίγοι νέοι. Εννοείται πως δουλεύε μονάχα ένα ταμείο, ενώ στα απέναντι γραφεία έπιναν αραχτοί τον καφέ τους πέντε-έξι υπάλληλοι περιμένοντας να έρθει κανείς για να ανασκουμπωθούν λιγάκι. Νέα μέτρα, παλιές νοοτροπίες...

Άκουσα τα παράπονα των ανθρώπων γύρω μου. Ο ένας έλεγε "Τι πράγματα είναι αυτά; Στην αρχή δίναμε 3 ευρώ, τώρα ανέβηκε στα 5!". Μια γιαγιά παραπονιόταν ότι είχε κλείσει ραντεβού για την Παρασκευή, πήγε, πλήρωσε 5 ευρώ και την είπε ο γιατρός "Έλα τη Δευτέρα". Εννοείται πως ήταν στην ουρά για να ξαναπληρώσει. Φράσεις όπως "Γαμώ την Ελλάδα μου" ή "γαμώ την Παναχαϊκή μου" έδιναν και έπαιρναν. Λογικό είναι. Άντε εγώ ως νεότερος έχω την υπομονή να κάτσω και λίγο παραπάνω στην ουρά. Τους γέρους τι να τους πεις; Που έχουν περάσει μεγάλο μέρος της ζωής τους στις ουρές του δημοσίου!

Τελικά, αφού έβγαλα την ακτινογραφία απόλυσης, έφυγα με μια μπόλικη δόση μελαγχολίας από το νοσοκομείο. Αναρωτιέμαι σε ποιο σημείο σκοπεύουν να φτάσουν την οργή των απλών πολιτών. Τα όρια της αντοχής μας στερεύουν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια...

ΥΓ: Τουλάχιστον, δεν πλήρωσα το πεντάευρω. Η μαμά πατρίδα προσέχει τα παιδιά της! Προς το παρόν...

Καλή χρονιά στην Ελλάδα μας…

…η οποία δεν θα είναι ξανά όπως τη γνωρίζαμε! Όπως καταγγέλλει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών -με την προ μηνός ανακοίνωσή του-, η χώρα μας παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από κάθε κυριαρχικό της δικαίωμα στη σύμβαση με τους δανειστές της.

Πόσο περήφανοι είναι οι ηγέτες αυτού του κράτους, που υπέγραψαν το μνημόνιο, ώστε να χορεύουν αμέριμνοι ζεϊμπέκικο στην αυγή του δυσκολότερου έτους για τους Έλληνες;

ΥΓ: Το παρόν σχόλιο μαζί με τη φωτογραφία δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Μακεδονική" (4-1-2011).

Ευχές!

Το 2011 αναμένεται να είναι μια δύσκολη χρονιά. Μπορούμε να την κάνουμε ευκολότερη αν θέλουμε. Ας μην ανεχτούμε άλλο: να μας κυβερνούν δοσίλογοι -με όλη τη σημασία της λέξης- πολιτικοί, να μας παραπλανούν αργυρώνητοι δημοσιογράφοι, να καπηλεύονται την εργατιά προδότες συνδικαλιστές, να χαληναγωγείται η νεολαία από φασιστοειδή αναρχικά στοιχεία (ναι, είναι οξύμωρο αλλά συμβαίνει!)...

Αν δεν ανεχτούμε όλα τα παραπάνω, στο χέρι μας είναι το 2011 να γίνει μια καλύτερη χρονιά!

Και λίγες ταπεινές ευχές για το τέλος, όπως τις είχε γράψει ο Ν. Δήμου στην αυγή του 1974 και στη δύση της δικτατορίας. Το μήνυμά τους είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Είθε

ο νέος χρόνος

να μας φέρει

λιγότερα

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,

λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,

λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,

λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,

λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,

λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί

λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση

λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση

Ίσως τότε μας χαρίσει

λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη

λιγότερη επιπολαιότητα

και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα

είναι περισσότερα…

Απολογισμός (σχεδόν) ενός έτους

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία μου δημοσίευση - πρωταπριλιά του 2010. Αλλά και πριν από αυτά τα κείμενα, ήταν αραιές και σκόρπιες οι φορές που είχα όρεξη να γράψω κάτι. Από τότε, πολλά πράγματα -άξια και ανάξια σχολιασμού- συνέβησαν στη ζωή μου, στη χώρα μου, στον κόσμο.

Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, αφού πέρασα όλα τα απαιτούμενα μαθήματα στη Νομική της Θεσσαλονίκης, ορκίστηκα στα τέλη Μαρτίου μαζί με καμιά κατοσταριά συναδέλφους - ανάμεσά τους και κάποιοι καλοί φίλοι. Η τελετή της ορκωμοσίας ήταν, όπως όλες οι ορκωμοσίες στα ελληνικά πανεπιστήμια, ανούσια και χωρίς κανένα κύρος. (Το μοναδικό πράγμα που θύμιζε ότι πρόκειται για ακαδημαϊκή τελετή ήταν οι τήβεννοι, τους οποίους μας υποχρέωσαν να φορέσουμε. Έτσι, πήγε άδικος ο κόπος και το χρήμα που σπατάλησαν οι περισσότεροι απόφοιτοι και δη οι γυναίκες, σε ακριβά λαμέ ρούχα, στρασάκια, δαντέλες, φιογκάκια κτλ.).

Για ποιο λόγο και σε τι ορκιζόμαστε; Να είμαστε σωστοί επαγγελματίες; Ή, αν πρόκειται να διαπράξουμε κάποιο ατόπημα, να θυμόμαστε τον όρκο μας και να μην το κάνουμε; Αστεία πράγματα... Αν είχε κάποια σημασία η ορκωμοσία, και η κάθε δόση όρκου, τότε οι γιατροί δεν θα έπαιρναν φακελάκια, οι βουλευτές δεν θα έλεγαν ψέματα και οι ψευδομάρτυρες δεν θα υπήρχαν!

Ο μόνος λόγος που με έκανε να χαρώ στην ορκωμοσία μου ήταν η χαρά που πήραν οι δικοί μου άνθρωποι - γονείς, αδερφός, γιαγιά. Ένιωσαν, έστω και για λίγο, δικαιωμένοι για τους κόπους τους. "Επιστήμονας, ο άνθρωπος!"...

Πιο ωραίο ήταν το πάρτι ορκωμοσίας την ίδια βραδιά. Τα δύο τραπεζάκια του "Θερμαϊκού" είχαν γεμίσει με τις χαρούμενες φάτσες των φίλων μου, όπως σιγά-σιγά γέμιζε ο οργανισμός μας με αλκοόλ. Φωτογραφίες με χαμόγελα και όχι στημένες σαν εκείνες που μας τραβούσαν όλο το πρωί κουραστικοί φωτογράφοι. Την καημένη τη σερβιτόρα, την είχα πρήξει εκείνο το βράδυ με τις συνεχείς παραγγελίες. Πάλι καλά με αντιμετώπιζε πάντα με χαμόγελο! Το παρεάκι διέλυσε μετά και κατέληξε αποδεκατισμένο στο "Zenit" για να χορέψει. Από εκεί και μετά η μνήμη ασθενεί.

Και μετά την αποφοίτηση από τη σχολή, τι είχε σειρά; Η κατάταξη στον περήφανο ελληνικό στρατό. Πρώτη μέρα στη Λαμία φουλ ψαρωμένος. Μετά συνηθίζεις να βλέπεις μόνο χακί γύρω σου, να τρως μαζί με άλλους 500 άνδρες, να περιμένεις στην ουρά για να κάνεις μπάνιο. Με το ξύρισμα και το... άλλο δεν είχα πρόβλημα. Όποιος έχει πάει για κάμπινγκ και ειδικότερα στη Σαμοθράκη δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Μετά από δύο εβδομάδες-πρόβα η ώρα της ορκωμοσίας. Αυτή τη φορά "να φυλάττω πίστην εις την πατρίδαν". Οι γονείς πάλι εκεί, να καμαρώσουν το σπλάχνο τους. Πού να ξέρανε ότι η θητεία δεν είναι αμάν και τι.

Μετά ήρθαν τα όπλα, οι σκοπιές και όλα τα συναφή. Το μόνο που άξιζε στο κέντρο εκπαίδευσης ήταν οι βολές που ρίχναμε (να και κάτι χρήσιμο!) και οι έξοδοι που είχαμε στην πόλη της Λαμίας. Στη συνέχεια, ήρθε η μετάθεση. Δεν μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα. Ήρθα κοντά στον τόπο μου. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει και πολύ ο τρόπος ζωής. Η ρουτίνα του στρατού παραλύει κάθε όρεξη για δουλειά, πόσω μάλλον για γράψιμο. Τώρα που φτάνω στα τελειώματα κάτι ξαναζωντανεύει μέσα μου. Και γι' αυτό το πήρα απόφαση να γράψω μετά από τόσο καιρό...

ΥΓ: Για τις τρομακτικές αλλαγές που έγιναν και γίνονται στη χώρα μας, δεν έχω να πω και πολλά. Το πόσο στημένα είναι τα πράγματα γύρω νομίζω πως είναι ολοφάνερο...

Δεν τελειώνουν τα βάσανα μιας… ζαρντινιέρας

Δικαιώθηκε καταρχάς ο Κύπριος φοιτητής που είχε ξυλοκοπηθεί βάναυσα από αστυνομικούς το 2006 στην πλατεία Συντριβανίου της Θεσσαλονίκης. Σε πρώτο βαθμό τού επιδικάστηκε αποζημίωση 300.000 ευρώ (στην αγωγή κατά του ελληνικού δημοσίου ζητούσε 1 εκατ. Ευρώ) για ηθική βλάβη από το Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Όπως μαθαίνουμε, όμως, το ελληνικό δημόσιο -κάνοντας τη… δουλειά του- αναμένεται να ασκήσει έφεση σε βάρος της εν λόγω απόφασης. Αντί να ζητήσει η ΕΛ.ΑΣ. και το αρμόδιο υπουργείο συγγνώμη από τον Αυγουστίνο Δημητρίου, αλλά και να του καταβάλει το ποσό της αποζημίωσης (:έμπρακτη συγγνώμη), το κράτος δεν λέει να δώσει τέλος στην περιπέτεια αυτή της ζαρντινιέρας!

Και όχι μόνο αυτό: σε λίγες ημέρες ο νεαρός θα καθίσει στο εδώλιο ως κατηγορούμενος για αντίσταση κατά της αρχής! Λέγεται ότι συμμετείχε σε επεισόδια στο Αριστοτέλειο το βράδυ της… ζαρντινιέρας και ότι γρονθοκόπησε και αστυνομικούς! Βέβαια, όλοι είδαμε τον αποτρόπαιο ξυλοδαρμό του μπροστά στις κάμερες και έχει γίνει γνωστό ότι διαταράχθηκε εκτός από τη σωματική και η ψυχική του υγεία.

Συμπέρασμα: το ελληνικό δημόσιο -ακόμα και σε περιόδους κρίσης- συνεχίζει να ταλαιπωρεί τους πολίτες…

ΥΓ: Το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μακεδονική" στο φύλλο της Μ. Παρασκευής 2 Απριλίου 2010.

Αν όντως είναι αθώος;

Μάθαμε ότι αφέθηκε ελεύθερος με την επιβολή περιοριστικών όρων (απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και υποχρέωση εμφάνισης ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε αστυνομικό τμήμα) και την καταβολή εγγύησης 10.000 ευρώ ο ύποπτος φοιτητής-«τρομοκράτης». Πρόκειται για τον συλληφθέντα προσφάτως ο οποίος κατηγορείται για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Ως εδώ καλά…

Τι θα γίνει όμως στην περίπτωση που αποδειχθεί πως ουδεμία σχέση είχε ο φερόμενος ως τρομοκράτης νεαρός με τις πράξεις που του αποδίδονται; Γιατί τα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του είναι κάποια αποτυπώματα σε πλακάκια μπάνιου ενός φοιτητικού σπιτιού. Αλλά ο στιγματισμός που έχει ήδη υπάρξει στο πρόσωπό του, το οποίο φανερώθηκε με περίσσια χαρά στα κανάλια και τις εφημερίδες, θα επηρεάσει σίγουρα τη μετέπειτα κοινωνική του ζωή. Γι’ αυτό θα πρέπει η δικαιοσύνη να μην προβαίνει σε αποκάλυψη των στοιχείων (ονοματεπώνυμο, φωτογραφίες, κ.ά.) μέχρις ότου περατωθεί η δίκη στο ακροατήριο και καταδικαστεί ο οποιοσδήποτε -ως τότε- ύποπτος. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι βασική αρχή του ποινικού δικαίου και του ελληνικού κράτους δικαίου, και δεν θα πρέπει να το θυμόμαστε επιλεκτικά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις.

ΥΓ: Το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μακεδονική" στο φύλλο της Μ. Παρασκευής 2 Απριλίου 2010.

Φωτιά: το μεγαλύτερο κακό...

"Πυρ, γυνή και θάλασσα", είχε πει κάποιος σοφός, ότι είναι οι τρεις μεγαλύτερες συμφορές που μπορούν να σε βρουν. Τα δύο τελευταία τα είχα δοκιμάσει ως τώρα. Σήμερα, πήρα και μια γεύση από το πρώτο. Και κατέληξα πως είναι μάλλον το χειρότερο απ' όλα!

Μέρα-μεσημέρι πήραν φωτιά κάτι εγκαταλελειμμένα σπίτια, περίπου 20 μέτρα μακριά από το δικό μου. Η μυρωδιά με έκανε να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να κοιτάξω από το παράθυρο. Ήταν και μουντός-βροχερός ο καιρός... Οι καπνοί κατέβαιναν με μανία! Έβαλα ένα αδιάβροχο στα γρήγορα και πετάχτηκα έξω από τη μικρή πολυκατοικία που μένω. Ακριβώς έξω από την εξώπορτά της, βρίσκω τρια παιδάκια λαχανιασμένα, που μου ζήτησαν να τα αφήσω να μπουν λίγο μέσα στην πολυκατοικία, για να πάρουν καμιά ανάσα. Η καπνίλα ήταν αποπνικτική. Και όσο πήγαινε, η κατάσταση γινόταν ολοένα και χειρότερη!

Πήγα να δω από κοντά τι συνέβαινε, καθώς είχε μαζευτεί και κόσμος από τα πιο κοντινά -στη φωτιά- σπίτια. Πράγματι, είχε αρπάξει φωτιά ένα νεοκλασικό κτίριο (δεν ξέρω για ποιο λόγο), που το είδα να καταρρέει μπροστά στα μάτια μου. Η πυρκαγιά μεταφέρθηκε και σε κάποια διπλανά εγκαταλελειμμένα σπίτια. Η πυροσβεστική ήρθε γρήγορα, αλλά είχε πρόβλημα με τις μάνικες, αφού η περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη και με μικρά στενάκια. Επομένως, δεν μπόρεσαν να σωθούν αυτά τα κτίσματα.

Ωστόσο, οι πυροσβέστες πρόλαβαν την επέκταση της φωτιάς στα υπόλοιπα τριγύρω σπίτια. Ομολογώ πως δεν τους είχα και πολύ σε εκτίμηση (τεμπέληδες, πρώτοι στο τάβλι και στο φραπέ είναι κάποια από τα στερεότυπα που τους ακολουθούν). Όμως, σήμερα άλλαξα γνώμη. Οι άνθρωποι είναι πραγματικοί ήρωες. Και τίποτε λιγότερο...

ΥΓ: Ξέχασα να αναφέρω πως ένα από τα πιτσιρίκια που συνάντησα, με ρώτησε αν καιγόταν το σπίτι μου -που ήταν πραγματικά πολύ κοντά στη φωτιά- τι θα έκανα. Δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Η απόγνωση που νιώθεις βλέποντας δίπλα σου την πυρκαγιά είναι ανεπανάληπτη. Πού να βρεις καθαρό μυαλό για να ιεραρχήσεις τα πιο πολύτιμα αντικείμενά σου!

Η ζωή (μου) στην Αθήνα

Έκατσα για ένα μήνα (Ιούλιο) στην Αθήνα συνδυάζοντας δουλειά και διακοπές, και εδώ καταγράφω τις εντυπώσεις μου-σχόλια για την πρωτεύουσα, τη σχέση της με τη ζωή στη Θεσσαλονίκη και την επαρχία, τις πολλές διαφορές, τα συν και τα πλην.

1. Πρώτη και κυριότερη σκέψη: ο κόσμος εδώ πέρα έχει γίνει πολύ ανεκτικός. Δεν ασχολείται και πολύ με το τι συμβαίνει γύρω του. Μπορεί δίπλα να γίνεται φόνος, για παράδειγμα, κι εσύ να μην κάνεις τίποτα. Επειδή δεν ξέρεις τον διπλανό σου. "Και πού να μπλέκεσαι τώρα;"!

Ήμουν για ποτό σε κάποιον πεζόδρομο του Θησείου, ένα βράδυ, με ένα φίλο, ο οποίος μεγάλωσε στην Αθήνα (κατάγεται από τη Μάνη). Η καρέκλα του ήταν στο πλακόστρωτο, αλλά επρόκειτο για πεζόδρομο, οπότε μόνο κάποια μηχανάκια περνούσαν ή κάτοικοι της περιοχής με τα Ι.Χ. τους. Σε κάποια στιγμή ξεπροβάλλει ένα τεράστιο τζιπ, που θέλει να περάσει, και ο οδηγός μιλά επιθετικά στο φίλο μου λέγοντας κάτι του στιλ: "Κάνε λίγο πιο μέσα, ρε φίλε!", αντί να του ζητήσει πιο ευγενικά να μαζευτεί λιγάκι. Εγώ, τότε, σκέφτηκα ότι κάτι θα του ανταπαντήσει ο "δικός μου", καθώς είναι και γεροδεμένος, είναι και Μανιάτης. Και όμως όχι! Έκανε λίγο μπροστά την καρέκλα του και... τσιμουδιά! Μετά του έκανα την παρατήρηση ότι "έχετε γίνει πολύ ανεκτικοί εδώ κάτω", καθώς ένα τέτοιο σκηνικό στην επαρχία -ακόμα και στη Θεσσαλονίκη- θα ήταν ένας καλός λόγος για (έστω μικρο)φασαρία. Και με αποστομώνει λέγοντας: "Στην Αθήνα, αν ασχολείσαι για πέντε λεπτά με τον κάθε μαλάκα, πάει... Την έχασες τη μέρα σου!".

2. Δεύτερο συμπέρασμα: η Αθήνα έχει πλέον "χοντρό" πρόβλημα με τους μετανάστες. Και σύντομα, ίσως, τα πράγματα να χειροτερεύσουν.

Φτάνοντας με το τρένο στο Σταθμό Λαρίσης, πήρα ταξί για να πάω στον Ευαγγελισμό - εκεί κοντά έμενα. Ο ταξιτζής, εννοείται, "φόρτωσε" τέσσερα άτομα στο αυτοκίνητο! Οι δύο κατέβαιναν στην Ομόνοια, πλατεία Αγίου Κωνσταντίνου ή κάπως έτσι. Είχα, λοιπόν, την ευκαιρία να δω τους εκατοντάδες μετανάστες της περιοχής. Περάσαμε από το παλιό Εφετείο, όπου στοιβιάζονται και προσπαθούν να επιβιώσουν, ο ένας πάνω στον άλλον. Σε μια στροφή, ο ταρίφας δεν μπόρεσε να στρίψει, γιατί 5-6 αλλοδαποί έψαχναν για φαγητό, ρούχα (δεν ξέρω για τι άλλο) σε έναν κάδο απορριμμάτων! Αυτή η σκηνή ήταν αφορμή για να μονολογήσει: "Θα πατήσω και κανέναν, και θα με τρέχουνε κι από πάνω!".

Γενικά, η κατάσταση από Ομόνοια και κάτω (στον περίφημο Άγιο Παντελεήμονα, στη Βικτώρια, κτλ.) είναι αφόρητη. Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει: "Ομόνοια, ούτε να το σκέφτεσαι! Δεν έχει και τίποτε αξιόλογο να δεις". Δίκιο είχε. Ούτε που πήγα. Δεν πιστεύω ότι οι μετανάστες είναι εγκληματίες. Απλά δεν ξέρεις πώς θα συμπεριφερθεί κάποιος που παλεύει κάθε μέρα για να ζήσει.

3. Για να ζήσεις στην πρωτεύουσα, θα πρέπει καταρχήν να συμβιβαστείς με ένα... απλό γεγονός: ότι κάθε μέρα θα σπαταλάς περίπου 2 ώρες τής ημέρας σου(!) στις μετακινήσεις. Όσοι έχουν μεγαλώσει -ή έστω ζήσει αρκετά χρόνια εκεί- λένε πως έχουν συνηθίσει μ' αυτή την κατάσταση. Ειδικά, τώρα με το μετρό, ποιος στη χάρη τους;!

Αλλά για εμάς, που μεγαλώσαμε αλλιώς, είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Στο μυαλό μας έχουμε ότι σε πέντε -άντε δέκα- λεπτά από το σπίτι, θα βρεθούμε στη δουλειά μας, θα συναντηθούμε με τα φιλαράκια μας για καφέ, θα πάμε στο πανεπιστήμιο (όταν μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη). Στην Αθήνα πρέπει να "προγραμματίσεις ραντεβού" για καφέ στο Σύνταγμα, κανένα δίωρο πριν, ειδικά αν μένεις Καλλιθέα και ο φίλος σου Γαλάτσι, για παράδειγμα. Αδιανόητα πράγματα για έναν επαρχιώτη, σαν εμένα...

Βέβαια, τώρα με το μετρό κάπως βελτιώθηκαν τα πράγματα. Γιατί αν είναι να πάρεις ταξί, και θα βγεις... γδαρμένος και εκνευρισμένος από το μποτιλιάρισμα και από το σπαστικό ύφος του ταρίφα.

4. Η "καλή ζωή": τα θετικά της Αθήνας είναι πολλά, όμως. Πρώτα-πρώτα, η πληθώρα επιλογών που έχεις να κάνεις για να βγεις, να πιεις καφέ (σημαντικό για έναν Θεσσαλονικιό!), να ψωνίσεις και να περάσεις καλά. Δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθείς στις εξόδους σου με τίποτε. Έχει χίλια-δυό μέρη να πας, για κάθε γούστο.

Ειδικά για μένα, που έχω πήξει με τα δήθεν-κιριλέ ελληνάδικα στη συμπρωτεύουσα, μου φάνηκε παράδεισος εκεί κάτω. Ακομπλεξάριστα μαγαζιά, με φιλικούς σερβιτόρους και μη-σνομπ πελάτες! Ακριβώς τα αντίθετα με τη Θεσσαλονίκη...

5. Κύριο πλεονέκτημα: μεγάλη διαφορά παρατήρησα και στον ύπνο(!) μου, όσο βρέθηκα στην Αθήνα. Είχα ακούσει ότι έχει το καλύτερο κλίμα, αλλά τώρα κατάλαβα τι σημαίνει αυτό. Την πρώτη κιόλας νύχτα, βγήκα έξω με ένα φίλο μου -για να με ξεναγήσει-, γυρίσαμε κατά τις 2 στο σπίτι και το επόμενο πρωί έπρεπε να είμαι (πρώτη μέρα) στη δουλειά γύρω στις 8.30. Ξύπνησα, λοιπόν, κατά τις 7, κύριος, χωρίς βαρύ κεφάλι, όπως συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη λόγω της υγρασίας, και με ένα γρήγορο καφέ στο χέρι, ήμουν και συνεπής και ευδιάθετος!

Αντίθετα, εδώ πέρα, για να ξυπνήσω στις 8, βάζω το ξυπνητήρι να χτυπάει από τις 6.40 το πρωί. Μετά από κάποιες... αναβολές, σηκώνομαι και πίνω συχνά έναν ελληνικό για ν' ανοίξει το μάτι. Έλα, όμως, που το μάτι δεν ανοίγει τόσο εύκολα, και χρειάζεσαι και δεύτερο καφέ - συνήθως, φραπέ. Τότε κάτι γίνεται! Τελοσπάντων, το συμπέρασμα είναι ότι με 4-5 ωρίτσες ύπνο είσαι μια χαρά στην Αθήνα, ενώ στη Θεσσαλονίκη καθημερινά το πάπλωμα γίνεται ολοένα και βαρύτερο!

Με ρωτάνε αν θα μπορούσα να ζήσω στην Αθήνα. Δεν έχω απάντηση ακόμη. Ελπίζω σύντομα -όταν και θα χρειαστεί να πάρω κάποια σοβαρή απόφαση- να τη βρω! Γιατί, ίσως, να πρόκειται για απόφαση ζωής...

Πάμε γι' άλλα...

Κάηκε ο σκληρός δίσκος. Χαμένα τόσα αρχεία: κείμενα, mp3, ταινίες... Σώθηκαν ευτυχώς κάποια. Χαμένος τόσος κόπος. Τεχνολογία σού λέει... Δεν πειράζει, πάμε γι' άλλα. Άλλα gb's περιμένουν να γεμίσουν.

Το θετικό της υπόθεσης; Χάλασε ο σκληρός, αφορμή για νέο "κουτί". Δηλαδή νέο pc! Ήταν αρκετά τα 4-και-βάλε χρόνια που πέρασα μ' αυτόν τον υπολογιστή. Μοιάζουν σχεδόν με τεχνολογικό αιώνα!

Τώρα συνηθίζω τα τερτίπια του καινούριου. Windows Vista λέει... Αναγκαίο κακό(;), λέω εγώ. Όλα είναι θέμα συνήθειας. Όπως και το πόσο καθυστερούν ν' ανοίξουν τα Vista. Προλαβαίνεις να κάνεις καφέ, ακόμα και ελληνικό! Ίσως και κανένα γρήγορο ντουζάκι!

Τελοσπάντων, downloading, blogging, torrentz, παίρνουν σειρά, σιγά-σιγά. Πάμε γι' άλλα, λοιπόν...