Ένα σύμπαν μέσα στο σύμπαν! Είμαστε σ’ ένα Matrix;

Ο Jonathan Leake, ο συντάκτης του "The Sunday Times’ Science" αναφέρει ότι ο Sir Martin Rees, καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο του Cambridge πιστεύει ότι είναι δυνατό να φανταστούμε υπολογιστές τόσο ισχυρούς που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο εικονικό σύμπαν.

Σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με τίτλο "Τι δεν γνωρίζουμε ακόμα" θα πει: "Μέσα σε λίγες δεκαετίες, οι υπολογιστές έχουν εξελιχθεί από το να είναι ικανοί να προσομοιώνουν μόνο απλά σχέδια στο να είναι ικανοί να δημιουργούν κόσμους με ένα πλήθος λεπτομερειών".
"Εάν αυτή η τάση συνεχίσει, τότε μπορούμε να φανταστούμε υπολογιστές που θα είναι ικανοί να προσομοιώνουν κόσμους ίσως ακόμα τόσο πολύπλοκους όπως και αυτός μέσα στον οποίο νομίζουμε ότι ζούμε".

"Αυτό εγείρει ένα φιλοσοφικό ζήτημα: Θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι να είμαστε μια τέτοια προσομοίωση και θα μπορούσε αυτό που νομίζουμε ότι είναι το σύμπαν μας να είναι ένα είδος ουράνιου θόλου μάλλον παρά κάτι αληθινό; Κατά μία έννοια θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι να είναι είμαστε δημιουργίες μέσα σε μια προσομοίωση".

Ο Rees τονίζει ότι αυτό είναι απλά μια θεωρία, μια υπόθεση. Αλλά αυτή είναι μια θεωρία που ολοένα και περισσότερο συζητείται από άλλους διαπρεπείς επιστήμονες και κοσμολόγους.
Ανάμεσά τους είναι και John Barrow, καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Αυτός επισημαίνει ότι το σύμπαν έχει έναν βαθμό εξαίσιου συντονισμού, ένας ακριβής καθορισμός που το κάνει ασφαλές για τους ζωντανούς οργανισμούς.

Ακόμη και μια μικρή μεταβολή σε μια θεμελιώδη δύναμη ή σε μια σταθερά όπως είναι της βαρύτητας θα έκανε τα άστρα να εκραγούν, τα άτομα να διαλυθούν και ο κόσμος μας να είναι πια αδύνατος. Αυτού του είδους οι "καλό-κουρδισμένες" συνθήκες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως δείγμα ενός είδους νοήμονος σχεδιαστή.

"Πολιτισμοί λίγο πιο προηγμένοι από εμάς θα έχουν την δυνατότητα να προσομοιώνουν σύμπαντα μέσα στα οποία αυτοσυνείδητες οντότητες θα μπορούν να εμφανίζονται και να αλληλεπικοινωνούν" είπε.

Κάποιοι όμως ακαδημαϊκοί θεωρούν αυτήν την ιδέα ενός υπολογιστή δημιουργού συμπάντων ως απίθανη. Ο Seth Lloyd, καθηγητής της Κβαντομηχανικής στο "Massachusetts Institute of Technology" είπε ότι ένας τέτοιος υπολογιστής θα ήταν αφάνταστα μεγάλος και άρα μη εφικτός.

Αν κάποιος έχει δει την τριλογία ταινιών του Matrix και την ταινία "Το 13ο Πάτωμα", μπορεί να πάρει μια γεύση από ένα τέτοιο σενάριο. Εκεί που η επιστήμη συναντά την τέχνη.
Ας μας δώσει κάποιος το... "κόκκινο χάπι" επιτέλους!

Πηγή: The Sunday Times, Wikipedia

Για την Αμαλία...

Αμαλία Καλυβίνου! Όλα τα ελληνικά blogs μιλάνε για Σένα! Για τον αγώνα, για το πείσμα, για την λεβεντιά Σου. Εμείς, την ημέρα της κηδείας Σου (σ.σ. 1η Ιουνίου), ξεκινήσαμε ήδη την μνήμη Σου: Ένα Λουλούδι για την Αμαλία Εκεί υπάρχουν ήδη 195 σχόλια - και μπορείτε να συνεχίσετε. Αλλά το πραγματικό προσκύνημα πρέπει να γίνει στο δικό Σου blog: fakellaki

Ήδη, όλα τα ΜΜΕ έχουν πάρει το θέμα και το συνεχίζουν.Ήταν η πρώτη νίκη των blogs στην Ελλάδα και είσαι η πρώτη μας ηρωίδα.Βέβαια οι αντιδράσεις των ιθυνόντων ήταν από χλωμές έως ανύπαρκτες. Κάτι ψέλλισε ο Ιατρικός Σύλλογος, μούγγα το Υπουργείο Υγείας. Αλλά το μαστίγωμα όλου του χώρου, που πλουσιοπάροχα μοίρασε το blog Σου, πόνεσε και πονάει ακόμα. Σε αυτή τη δύναμη βασίζομαι - και, όπως όλοι, Σε ευχαριστώ! Μη ξεχνάτε την τελευταία της επιθυμία. Σήμερα κι όλας!

Για την κινητοποίηση των bloggers και ανάλογο υλικό στο giatinamalia. Και για το καλύτερο κείμενο που διάβασα σε άλλο blog pitsirikos

ΥΓ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του doncat. Για την αντιγραφή, Patsman

Νικολά Σαρκοζί

Γιατί κέρδισε ο Νικολά Σαρκοζί στις γαλλικές εκλογές; Διότι έπραξε το αυτονόητο: ήταν ευθύς. Στην προεκλογική περίοδο δεν μάσησε τα λόγια του, αλλά μίλησε ξεκάθαρα για τις επιδιώξεις και τους στόχους του.

Οι Γάλλοι πολίτες τον εμπιστεύτηκαν, συμμετέχοντας μαζικά στις εκλογές (μόλις 15% η αποχή), γιατί τους έπεισε με τις απλές και σταράτες δηλώσεις του. Τον στήριξαν καθώς απέδειξε πως είναι άνθρωπος των έργων. Η κοινωνία διψάει για αληθινές απόψεις και απορρίπτει την ασάφεια και τις φανφάρες που συνηθίζουν οι πολιτικοί του σήμερα. Ο Σαρκοζί έχει καθαρό πολιτικό λόγο, με τον οποίο μπορεί ο καθένας να συμφωνήσει αλλά και να διαφωνήσει. Αυτό που δεν μπορεί να του αρνηθεί κανείς είναι πως δεν είναι ειλικρινής. Και σε περιόδους πολιτικής ανευθυνότητας και ανεπάρκειας, οι άνθρωποι επιβραβεύουν την πολιτική ευθύτητα.

Και επειδή η Γαλλία αποτελεί για την Ευρώπη νευραλγικό παράγοντα ανάπτυξης, η εκλογή Σαρκοζί θα σηματοδοτήσει πολλαπλές εξελίξεις. Επιτέλους, κάποιος που μιλά ανοιχτά για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν κομπάζει ούτε υπεκφεύγει όπως πράττουν πολλοί ομόλογοί του. Αλλά και για το Ευρωσύνταγμα, δεν δέχεται άκριτα ό,τι επιτάσσεται από τις Βρυξέλλες, σεβόμενος την άποψη των συμπολιτών του που εκφράστηκε μέσω δημοψηφίσματος. Οι προτάσεις του απλές και κατανοητές: όχι πλήρης ένταξη της Τουρκίας αλλά ειδική σχέση με την Ε.Ε., όχι στο Σύνταγμα αλλά μια νέα απλοποιημένη Συνθήκη για την Ευρώπη.

Όσο για τους αλαλαγμούς που ακούγονται περί νέας δεξιάς από τους δήθεν προοδευτικούς, το μόνο που αξίζει να ειπωθεί είναι ότι οι όροι αριστερά και δεξιά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Πλέον, οι πολιτικοί χωρίζονται σε μεταρρυθμιστές και αντιμεταρρυθμιστές. Ο Νικολά Σαρκοζί ανήκει σίγουρα στους πρώτους.

Έχασε το παιχνίδι η Μαριέττα

Πάνω που είχε κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων στο θέμα των πανεπιστημιακών μεταρρυθμίσεων, η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Μαριέττα Γιαννάκου κατόρθωσε να απολέσει πάλι την όποια δημοφιλία της. Ενώ, λοιπόν, με την αξιόλογη και συνεπή στάση που κράτησε για το νέο νόμο-πλαίσιο των ΑΕΙ -άποψη την οποία συμμερίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις-, τώρα χάνει το παιχνίδι με την επιμονή της να στηρίξει την παρουσία του βιβλίου ιστορίας της ΣΤ' δημοτικού μέχρις εσχάτων.

Την ώρα που άνθρωποι από όλες τις ιδεολογικές, κομματικές, πολιτικές σκοπιές (Θεοδωράκης, Χριστόδουλος, ΚΚΕ, υπουργοί, κ.ά.) έχουν επικρίνει σφοδρά τα γραφόμενα αυτού του βιβλίου, η υπουργός δείχνει μια ανεξήγητη εμμονή στο να διατηρήσει το εν λόγω βιβλίο στις τάξεις, έστω με κάποιες περιορισμένες αλλαγές. Το θέμα, όμως, δεν είναι τα λίγα λάθη που συμπεριλαμβάνει, αλλά το βιβλίο σαν σύνολο, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κακογραμμένο σύγγραμμα ακατάλληλο για εκμάθηση από τους μικρούς μαθητές. Δεν είναι μόνο η προσβλητική χρήση ορισμένων λέξεων (πχ. οι Έλληνες της Μικράς Ασίας συνωστίζονται, οι Έλληνες απομακρύνουν τους Ιταλούς, κτλ.), αλλά η εντελώς αποκρουστική αφήγησή του. Είναι ό,τι ακριβώς σιχαίνονται να διαβάζουν οι μαθητές από την Α' δημοτικού ως και την Γ' λυκείου – ένα κατεβατό.

Αλήθεια δεν γνωρίζουν οι συγγραφείς του βιβλίου αυτού ότι τα παιδιά σε τέτοια τρυφερή ηλικία θέλουν πιο παραστατικά γραμμένη την ιστορία του τόπου τους, έτσι ώστε να εντυπωθεί πιο εύκολα στη μνήμη της; Το λυπηρό με το βιβλίο της ΣΤ΄ δημοτικού δεν είναι ότι αποσιωπεί σημαντικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας δίνοντας βαρύτητα σε άλλα ήσσονος σημασίας, αλλά το γεγονός πως δημιουργεί απέχθεια για την ιστορική γνώση στα παιδιά, πράγμα οδυνηρό για τις επόμενες γενιές που ούτε θα διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος ούτε υγιή πρότυπα θα έχουν στο μυαλό τους.

Τελικά, το συνετότερο είναι να αποσυρθεί άμεσα το βιβλίο και να επανεγγραφεί από ιστορικούς προερχόμενους από ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική καταγωγή, μια και όλοι γνωρίζουν τα πιστεύω και τις αρχές των συγγραφέων του συγκεκριμένου έργου.

Οι σύνδεσμοι φταίνε;

Την κατάργηση του νόμου για τους συνδέσμους φιλάθλων που συνδέονται με ΠΑΕ αποφάσισε η Διυπουργική Επιτροπή για την πάταξη της βίας στο χώρο του αθλητισμού. Έτσι, όπως ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ρουσόπουλος, λουκέτο θα μπει σε περίπου 270 οργανωμένους συνδέσμους σε ολόκληρη τη χώρα, που αποδείχθηκαν στην πράξη εστίες οργάνωσης βίαιων επεισοδίων εντός και εκτός γηπέδων.

Όλοι αναρωτιόμαστε, βέβαια, εύλογα οι σύνδεσμοι είναι αυτοί που μόνο φταίνε για την ύπαρξη βίας στη χώρα μας; Σίγουρα, έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης, αλλά ακόμη μεγαλύτερη είναι η ευθύνη των ΠΑΕ και όσων συνεταιρίζονται τη δύναμη των συνδέσμων. Η αλήθεια είναι πως σε κάποιες από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας οι “οργανωμένοι” είναι στα κέντρα λήψης των αποφάσεων (βλέπε Ολυμπιακός και Άρης, όπου μέλη συνδέσμων απαρτίζουν το Δ.Σ. των ΠΑΕ), ενώ σε άλλες οι νυν διαχειριστές αναρριχήθηκαν στην εξουσία με τη βοήθειά τους και τώρα τους αποτάσσουν (βλέπε ΑΕΚ). Επομένως, είναι οι επιχειρηματίες εκείνοι που φταίνε πραγματικά για τη δύναμη που απέκτησε το συνδεσμιακό κίνημα τα τελευταία χρόνια.

Κανείς δεν σκέφτηκε, επίσης, πως με την κατάργηση των συνδέσμων δεν τους απαγορεύτηκε η μετεξέλιξή τους σε σωματεία ή κάθε είδους νομικά μορφώματα, με συνέπεια τη συνέχιση της δράσης τους. Ακόμα, δεν ένοιαξε κανέναν το γεγονός πως στο χώρο των συνδέσμων, δεν υπάρχουν μόνο ναρκωτικά και βία, αλλά υπάρχουν και σύνδεσμοι ανά την Ελλάδα που καμία σχέση δεν έχουν με αυτά, και απλά οργανώνονται για να πηγαίνουν παρέα στα γήπεδα και να υποστηρίζουν την ομάδα τους. Με την τακτική (πονάει δόντι, κόβει κεφάλι) που ακολουθεί, όμως, η κυβέρνηση σήμερα, η μπάλα παίρνει και αυτούς τους συνδέσμους.

Λογική απορία

Με την έντονη καλοκαιρία της φετινής χρονιάς, γίνονται συχνές αναφορές στις ειδήσεις για "νέο ρεκόρ του υδράργυρου" και παρόμοιες υπερβολικές διατυπώσεις. Συνήθως, ακούμε ότι σε τέτοια ύψη η θερμοκρασία είχε να φτάσει εδώ και 20-30 χρόνια. Άρα λογικά το προηγούμενο ρεκόρ καταγράφηκε πριν 20-30 χρόνια, όπου σημειώθηκαν αντίστοιχες θερμοκρασίες. Συνεπώς, ποιος ο λόγος ανησυχίας για τις κλιματικές αλλαγές;

Τα ίδια συμβαίνουν εδώ και αιώνες! Υπάρχει πραγματικά λόγος ανησυχίας για τις μεγάλες θερμοκρασίες ή είναι ένας ακόμη τρόπος τρομοκράτησης του απλού αμαθούς λαού;

Τρίτη και 13

Γρουσούζικη μέρα η σημερινή - για τους προληπτικούς. Τραγική σύμπτωση: είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι να πέφτουν για δύο συνεχόμενους μήνες (Φεβρουάριο και Μάρτιο) Τρίτη και 13! Όμως, γιατί θεωρούμε γρουσούζικη τη συγκεκριμένη σύμπτωση ημερομηνίας;

Καταρχάς, απ' όσο γνωρίζω, την Τρίτη και 13 θεωρούμε γκαντεμιά μόνο εμείς οι ανατολίτες, και δη οι Έλληνες. Οι ξένοι, με μπροστάρηδες τους Αμερικανούς προληπτικούς, έχουν την Παρασκευή και 13. Μη με ρωτήσετε το λόγο!

Πάντως, εμείς έχουμε "θεσπίσει" την Τρίτη και 13 ως τέτοια ημερομηνία, για τον εξής ιστορικό λόγο: Τρίτη ήταν όταν εάλω η Πόλις, ενώ το 13 προέρχεται από την πρόσθεση του 1453 (1+4+5+3=13), χρονολογία της Άλωσης. Απίστευτο γεγονός, αλλά μάλλον ισχύει και επιβεβαιώνει ότι κάποιες από τις προλήψεις έχουν ιστορική, πραγματική βάση!

«Blog-κρατία», n 5n εξουσία

Απόσπασμα ομιλίας της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ κατά την αναγόρευσή της σε επίτιμη διδάκτορα του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (15/1/2007).
[..]
Ειπώθηκε, ίσως με κάποια υπερβολή, ότι ο τύπος είναι η τέταρτη εξουσία, πρέπει πιο εύλογα να πούμε μάλλον ότι ζούμε σε μια εποχή «μιντιοκρατίας» και αυτό για να περιλάβουμε όλα τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτει σήμερα ο κάθε μοντέρνος άνθρωπος (πολίτης βέβαια κυρίως των ανεπτυγμένων κοινωνιών), και όχι μόνο ο ειδικός χειριστής και διαχειριστής κάποιας δημοσιογραφικής ιδιότητας. Για του λόγου το αληθές, θα επισημάνω ότι οι παραδοσιακές ευχετήριες κάρτες παραγκωνίστηκαν φέτος από τα περίφημα SMS, τα ηλεκτρονικά μηνύματα (ο αριθμός τους προκάλεσε δυσλειτουργία στο όλο ηλεκτρονικό σύστημα) και θα αναφέρω βιαστικά την παρουσία στο διαδίκτυο (στα web sites) κάθε είδους πληροφοριών που προέρχονται από αμφίβολες συχνά μη έγκυρες πηγές, άγνωστης συνήθως προέλευσης. Και βέβαια όλως ιδιαίτερα θα τονίσω την αστραπιαία διάδοση των selfmedia, δηλαδή των blogs που τείνουν να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά massmedia. Ενδεικτικά μόνο θα υπογραμμίσω ότι το blog της Arianna Huffigton με τον τίτλο Huffigton Post έχει εκθρονίσει στην Αμερική τον Τύπο (συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου Time). H Arianna ρυθμίζει τώρα στις ΗΠΑ κάθε πολιτικό διάλογο.

Εμφανίζονται πάνω από 100.000 καινούργια blogs την ημέρα στον κόσμο χωρίς ακόμη να διαφαίνεται κάποιος κορεσμός. Blogs που διεκδικούν από τα πιο παραδοσιακά μίντια (τον Τύπο, την τηλεόραση) το δικαίωμα του καθενός να πληροφορεί, να πληροφορείται, να σχολιάζει την καθημερινότητα επαινώντας και κακίζοντας κατά βούληση, χωρίς να είναι υπόλογος σε κανέναν. Όποιο από τα νέα αυτά μιντιακά δημοσιεύματα πετυχαίνει να προσελκύσει τους δικτυοναύτες, απορροφά ικανό μέρος της διαφήμισης, που βέβαια αφαιρείται από τον Τύπο, θέτοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη του.

Τη δύναμη των blogs γνωρίζουν άριστα οι πολιτικοί που προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν προωθώντας blog παραγωγές των ίδιων αλλά και των οπαδών τους. Έτσι τώρα μιλούν για την 5η εξουσία, την blog-κρατία που έχει σήμερα και την εγκυκλοπαίδεια της με την περίφημη Wikipedia (τη γρήγορη δηλαδή εγκυκλοπαίδεια, όπου ο καθένας γράφει και συμπληρώνει ελεύθερα τα διάφορα λήμματα της). Τόσο που εμπνευστής της, ο Λάρι Σάνγκερ, δηλώνει πως η δική του εγκυκλοπαίδεια υπερέχει της British, δεδομένου ότι εκσυγχρονίζεται αδιάκοπα, υπό τον έλεγχο μάλιστα διαιτητών συντακτικής ομάδας ειδικών.

«Blogo ergo sum»
Τη δύναμη όμως των blogs γνωρίζουν και οι υπό εκκόλαψη λογοτέχνες που δημοσιεύουν τώρα τα βιβλία και έργα τους στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν ανάγκη από απαιτητικούς εκδότες. Τα γνωστά πια blooks (σύμπτυξη όρων blog και book) δεν περιλαμβάνουν μόνο πρωτόλεια νέων και άγνωστων συγγραφέων. Για την ευρύτητα που έλαβε η blog-λογία θα σημειώσω διασκεδαστικά το αποτέλεσμα έρευνας μεταξύ Βρετανών φοιτητών γνωστών πανεπιστημίων. Τα 85% χρησιμοποιούσαν blog, αλλά μόνο το 5% ήξερε να βράσει ένα αβγό.

Δεν προτίθεμαι να κάνω την κριτική του νέου αυτού μέσου ενημέρωσης και πληροφόρησης που έχει για σύνθημα: blogo ergo sum κατά το cognito του Καρτεσίου. Η ποιότητα των δεδομένων που παρέχει είναι πάντως λίαν αμφιβόλου αξίας. Η ανάγκη άλλωστε για την επεξεργασία ελέγχου, από ειδικούς διαιτητές, των πληροφοριών που παρέχει γρήγορα, άμεσα και πλουσιοπάροχα το διαδίκτυο, αποδεικνύει τον κίνδυνο που διαβλέπουν οι σοβαροί χρήστες του, από τη διάδοση ανεύθυνων, κακόβουλων, λανθασμένων και διαστρεβλωμένων στοιχείων. Παρενθετικά για την αλήθεια των λεγομένων μου, παραπέμπω στον απαράδεκτο λίβελο κατά του Βυζαντίου (το ονομάζει, μεταξύ άλλων, ντροπή και αίσχος της ιστορίας). Όλα αυτά ελληνικά, μολονότι το φληνάφημα αυτό είναι βουλγαρικής προέλευσης.

Είμαστε μακριά ακόμη από τη λύση του προβλήματος αυτού, που μετατρέπει το διαδίκτυο, από δυναμική πηγή παιδαγωγικού πλούτου, σε φορέα σίγουρου σκοταδισμού.

Το πρόβλημα απασχολεί τους ειδικούς, όπως άλλωστε και το συναφές ζήτημα της ανάγνωσης και σύνταξης της εικόνας, που, όπως είναι γνωστό, αποτελεί, ως νέο παγκόσμιο γλωσσικό ιδίωμα τη βάση γνώσης, αλλά και διαμόρφωσης του χαρακτήρα της καλλιέργειας και της πολιτισμικής ενημέρωσης του σύγχρονου ανθρώπου.
[..]
Πηγή: εφημερίδα Αγγελιοφόρος

Γιορτές και εμπορευματοποίηση

Έχει γίνει θεσμός πλέον, ότι στην περίοδο των γιορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, όλοι τρέχουμε στα εμπορικά καταστήματα για να αγοράσουμε δώρα για τα δικά μας πρόσωπα: γονείς, παιδιά, αδερφούς, ξαδέρφους, φίλους και φίλες, αγαπημένους και αγαπημένες. Ο 13ος μισθός – ελληνική πρωτοτυπία – περιμένει να καταναλωθεί σε κάθε είδους αγορές. Με τη σειρά τους τα μαγαζιά φοράνε τα γιορτινά τους, στολίζουν τις βιτρίνες τους, για να υποδεχθούν τους πελάτες.

Η όλη εμπορευματοποίηση της εορταστικής αυτής περιόδου, όμως, έχει τις απαρχές της στον Άγιο Βασίλη. Τον εύσωμο και πάντα χαμογελαστό παππού, στα κόκκινα ντυμένο και με άσπρα γένια και μαλλιά, που μοιράζει δώρα στα παιδάκια, μπαίνοντας από την καμινάδα, αφού έχει φτάσει με τους ιπτάμενους ταράνδους του. Αυτό το πολύ ωραίο παραμυθάκι, μαεστρικά εμπνευσμένο, από το διαφημιστικό τμήμα της Coca-Cola, έχει συμβάλλει με το παραπάνω στο υπάρχον κλίμα και στη δημιουργία της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας.

Αφορμή για να γραφούν όλα τα ανωτέρω ήταν μια «διαφήμιση» (φωτογραφία), που δημοσιεύθηκε σε περιοδικά και είναι επίσης προσβάσιμη μέσω του Διαδικτύου, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης με έδρα τον Καναδά. Η ιδέα συνοψίζεται στη φράση «Μην αγοράζετε τίποτε για τα Χριστούγεννα» και είναι απόρροια εκκλησιαστικών φορέων του Καναδά, αλλά πλέον έχει επεκταθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, προσπαθώντας να αναζητηθεί το πραγματικό νόημα των γιορτών και δη των Χριστουγέννων.

ΥΓ: Περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί κανείς να αντλήσει μέσω του site της οργάνωσης www.buynothingchristmas.org.

Πολιτικοί και αισθητική

Την περασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι αιφνιδιαστικές(!) αλλαγές στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον πρόεδρό του, Γιώργο Παπανδρέου. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν αναμφισβήτητα η επιλογή-εκλογή του κ. Αθανασάκη στη θέση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε γνωστό και το προσωνύμιο του πρώην εκπροσώπου τύπου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εκείνο του «αρκούδου», για το οποίο λέγεται ότι κονταροχτυπήθηκε με άλλα… μεγάλα στελέχη του κόμματος.

Πάντως, τα κόμματα στην Ελλάδα δείχνουν πλέον ότι εκτός από τη νοημοσύνη μας υποτιμούν ανοιχτά και την αισθητική μας. Ξεχνούν μάλλον ότι στην πολιτική, κυρίως στην εποχή της τηλεδημοκρατίας που ζούμε, μεγάλο ρόλο παίζει η εμφάνιση και ο λόγος των πολιτικών στην τηλεόραση: το πώς γράφουν στο φακό. Και σ’ αυτόν τον τομέα, λοιπόν, τα -μεγάλα κυρίως- κόμματα αποτυχαίνουν οικτρά. Ζαγορίτη, Γιακουμάτο, Αντώναρο οι μεν, Αθανασάκη, Μαριλίζα, Πρωτόπαπα οι δε! Αντιπολίτευση σε όλα τα επίπεδα.

Για τον τεράστιο ρόλο της αισθητικής στην πολιτική ας αρκεστούμε στο πιο τρανό παράδειγμα της ιστορίας: δεν είναι άλλο από τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές του 1960 με μονομάχους τους Τζον Φ. Κένεντι και Ρίτσαρντ Νίξον. Πριν τις εκλογές έλαβε χώρα ένα από τα καλύτερα debate όλων των εποχών. Για τη συζήτηση αυτή έχει ειπωθεί πως όποιος άκουσε τον Νίξον, κατάλαβε ότι αυτός θα κέρδιζε τις εκλογές. Όποιος είδε όμως τον Κένεντι, ήταν σίγουρος για το νικητή της εκλογικής μάχης. Πράγμα που αποδείχθηκε με τη νίκη του τελευταίου. Αυτά για να παραδειγματίζονται οι εν Ελλάδι πολιτικοί.