Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2011

Κι άλλη ορκωμοσία

Σήμερα ορκίστηκα για μια ακόμη φορά. Αλλά η τωρινή ορκωμοσία ήταν κάπως διαφορετική από τις προηγούμενες, τις οποίες είχα περιγράψει παλιότερα.

Τούτη τη φορά, η ορκωμοσία δεν είχε ούτε τη δηθενιά και την υποκρισία της τελετής αποφοίτησης με την παρουσία αλαλαζόντων συγγενών και φίλων, ούτε το κύρος, τις φωνές και την πειθαρχία της στρατιωτικής. Αντίθετα, έλαβε χώρα σε μια κατάμεστη αίθουσα δικαστηρίου (όπου εκδικάζονταν αυτόφωρα εγκλήματα) ενώπιον βαριεστημένων οργάνων της τάξης, αγχωμένων δικηγόρων, αλλοδαπών μικροαπατεώνων, εντρόμων αφροαμερικανών με χειροπέδες, αργοπορημένων αλλά ευγενικών δικαστών.

Όταν ανέβηκε η πλήρως γυναικοκρατούμενη σύνθεση στην έδρα, ζήτησα από την πρόεδρο να ορκιστώ και εκείνη παίρνοντας την άδεια της εισαγγελέως μού υπαγόρεψε τον θρησκευτικό όρκο, τον οποίο επανέλαβα, αφού πρώτα είχαν σηκωθεί όλοι όρθιοι: "Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου". Κάπου εκεί, και καθώς το προεδρείο μού ευχήθηκε καλή σταδιοδρομία, η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Τόσο απλά.

Αλήθεια, πόσες φορές πρέπει να ορκιστώ ακόμα στη ζωή μου; Και πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα;! Ότι δηλαδή θα είμαι καλός, τίμιος και ευσυνείδητος πατριώτης, επαγγελματίας και επιστήμονας; Τελικά, τείνω να καταλήξω πως ηθικό ον γεννιέσαι και δεν γίνεσαι - ούτε βέβαια μετά την (τρίτη) ορκωμοσία! 

3 σχόλια:

Danai είπε...

Ηθικό ον γίνεσαι, δεν γεννιέσαι, ανεξάρτητα βέβαια από τον αριθμό των ορκωμοσιών!Πάντως, ετοιμάσου σε 2χρόνια(που θα περάσουν γρήγορα κι αυτά)για την ορκωμοσία των μεταπτυχιακών σου σπουδών. Και μην γκρινιάζεις (πάλι), είναι τυπικό αλλά χαρούμενο γεγονός!!!ΚΑΛΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΚΥΡΙΕ ΔΙΚΗΓΟΡΕ!!!

chris είπε...

Εύχομαι η σταδιοδρομία σου στα μονοπάτια της εργασίας, αλλά και της ζωής γενικότερα, να είναι παραπάνω από καλή!! Συγχαρητήρια! Όσο για τον αριθμό των ορκωμοσιών, δες το αλλιώς, ως εξής: ιδίως όσοι ασχολούμαστε με επαγγέλματα που απαιτούν μεγάλη υπευθυνότητα, στην έναρξη της σταδιοδρομίας μας, υπάρχει κάτι για να μας δεσμεύει κάθε φορά που περνάει από το μυαλό (έστω και ξυστά!) μια σκέψη αντιδεοντολογική! Είναι κάτι σαν "προσωπική δέσμευση στον εαυτό μας", η οποία γίνεται δημοσίως για να της δίνουμε κι εμείς, πρώτα από όλους τους άλλους, τη σημασία που της πρέπει! Άλλωστε η δύναμη του μυαλού, είναι πολύ ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη σωματική!

Patsman είπε...

@ Danai
Σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου. Με τρομάζει λίγο το πόσο απόλυτη είσαι ("ηθικό ον γίνεσαι, δεν γεννιέσαι"). Ίσως να κρίνεις με βάση τις δικές σου εμπειρίες, όπως κάνω κι εγώ φυσικά.

@ chris
Στο τελευταίο συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά ποιο επάγγελμα πλέον δεν απαιτεί μεγάλη υπευθυνότητα; Π.χ. ο γεωργός είναι υπεύθυνος να καλλιεργεί και να προσέχει το χωράφι του. Έδωσε πουθενά κανέναν όρκο για να το κάνει αυτό; Όχι, γιατί δεν χρειάζεται. Τελικά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι βαθύτατα εσωτερικό ζήτημα του καθενός το πόσο "σωστός" θα είναι στην επαγγελματική -και όχι μόνο- ζωή του. Πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται ούτε αλλάζει ούτε μετά από χίλιες και μία ορκωμοσίες.