Με την έντονη καλοκαιρία της φετινής χρονιάς, γίνονται συχνές αναφορές στις ειδήσεις για "νέο ρεκόρ του υδράργυρου" και παρόμοιες υπερβολικές διατυπώσεις. Συνήθως, ακούμε ότι σε τέτοια ύψη η θερμοκρασία είχε να φτάσει εδώ και 20-30 χρόνια. Άρα λογικά το προηγούμενο ρεκόρ καταγράφηκε πριν 20-30 χρόνια, όπου σημειώθηκαν αντίστοιχες θερμοκρασίες. Συνεπώς, ποιος ο λόγος ανησυχίας για τις κλιματικές αλλαγές; Τα ίδια συμβαίνουν εδώ και αιώνες! Υπάρχει πραγματικά λόγος ανησυχίας για τις μεγάλες θερμοκρασίες ή είναι ένας ακόμη τρόπος τρομοκράτησης του απλού αμαθούς λαού;
Γρουσούζικη μέρα η σημερινή - για τους προληπτικούς. Τραγική σύμπτωση: είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι να πέφτουν για δύο συνεχόμενους μήνες (Φεβρουάριο και Μάρτιο) Τρίτη και 13! Όμως, γιατί θεωρούμε γρουσούζικη τη συγκεκριμένη σύμπτωση ημερομηνίας; Καταρχάς, απ' όσο γνωρίζω, την Τρίτη και 13 θεωρούμε γκαντεμιά μόνο εμείς οι ανατολίτες, και δη οι Έλληνες. Οι ξένοι, με μπροστάρηδες τους Αμερικανούς προληπτικούς, έχουν την Παρασκευή και 13. Μη με ρωτήσετε το λόγο! Πάντως, εμείς έχουμε "θεσπίσει" την Τρίτη και 13 ως τέτοια ημερομηνία, για τον εξής ιστορικό λόγο: Τρίτη ήταν όταν εάλω η Πόλις, ενώ το 13 προέρχεται από την πρόσθεση του 1453 (1+4+5+3=13), χρονολογία της Άλωσης. Απίστευτο γεγονός, αλλά μάλλον ισχύει και επιβεβαιώνει ότι κάποιες από τις προλήψεις έχουν ιστορική, πραγματική βάση!
Απόσπασμα ομιλίας της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ κατά την αναγόρευσή της σε επίτιμη διδάκτορα του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (15/1/2007).
[..]
Ειπώθηκε, ίσως με κάποια υπερβολή, ότι ο τύπος είναι η τέταρτη εξουσία, πρέπει πιο εύλογα να πούμε μάλλον ότι ζούμε σε μια εποχή «μιντιοκρατίας» και αυτό για να περιλάβουμε όλα τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτει σήμερα ο κάθε μοντέρνος άνθρωπος (πολίτης βέβαια κυρίως των ανεπτυγμένων κοινωνιών), και όχι μόνο ο ειδικός χειριστής και διαχειριστής κάποιας δημοσιογραφικής ιδιότητας. Για του λόγου το αληθές, θα επισημάνω ότι οι παραδοσιακές ευχετήριες κάρτες παραγκωνίστηκαν φέτος από τα περίφημα SMS, τα ηλεκτρονικά μηνύματα (ο αριθμός τους προκάλεσε δυσλειτουργία στο όλο ηλεκτρονικό σύστημα) και θα αναφέρω βιαστικά την παρουσία στο διαδίκτυο (στα web sites) κάθε είδους πληροφοριών που προέρχονται από αμφίβολες συχνά μη έγκυρες πηγές, άγνωστης συνήθως προέλευσης. Και βέβαια όλως ιδιαίτερα θα τονίσω την αστραπιαία διάδοση των selfmedia, δηλαδή των blogs που τείνουν να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά massmedia. Ενδεικτικά μόνο θα υπογραμμίσω ότι το blog της Arianna Huffigton με τον τίτλο Huffigton Post έχει εκθρονίσει στην Αμερική τον Τύπο (συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου Time). H Arianna ρυθμίζει τώρα στις ΗΠΑ κάθε πολιτικό διάλογο.
Εμφανίζονται πάνω από 100.000 καινούργια blogs την ημέρα στον κόσμο χωρίς ακόμη να διαφαίνεται κάποιος κορεσμός. Blogs που διεκδικούν από τα πιο παραδοσιακά μίντια (τον Τύπο, την τηλεόραση) το δικαίωμα του καθενός να πληροφορεί, να πληροφορείται, να σχολιάζει την καθημερινότητα επαινώντας και κακίζοντας κατά βούληση, χωρίς να είναι υπόλογος σε κανέναν. Όποιο από τα νέα αυτά μιντιακά δημοσιεύματα πετυχαίνει να προσελκύσει τους δικτυοναύτες, απορροφά ικανό μέρος της διαφήμισης, που βέβαια αφαιρείται από τον Τύπο, θέτοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη του.
Τη δύναμη των blogs γνωρίζουν άριστα οι πολιτικοί που προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν προωθώντας blog παραγωγές των ίδιων αλλά και των οπαδών τους. Έτσι τώρα μιλούν για την 5η εξουσία, την blog-κρατία που έχει σήμερα και την εγκυκλοπαίδεια της με την περίφημη Wikipedia (τη γρήγορη δηλαδή εγκυκλοπαίδεια, όπου ο καθένας γράφει και συμπληρώνει ελεύθερα τα διάφορα λήμματα της). Τόσο που εμπνευστής της, ο Λάρι Σάνγκερ, δηλώνει πως η δική του εγκυκλοπαίδεια υπερέχει της British, δεδομένου ότι εκσυγχρονίζεται αδιάκοπα, υπό τον έλεγχο μάλιστα διαιτητών συντακτικής ομάδας ειδικών.
«Blogo ergo sum»
Τη δύναμη όμως των blogs γνωρίζουν και οι υπό εκκόλαψη λογοτέχνες που δημοσιεύουν τώρα τα βιβλία και έργα τους στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν ανάγκη από απαιτητικούς εκδότες. Τα γνωστά πια blooks (σύμπτυξη όρων blog και book) δεν περιλαμβάνουν μόνο πρωτόλεια νέων και άγνωστων συγγραφέων. Για την ευρύτητα που έλαβε η blog-λογία θα σημειώσω διασκεδαστικά το αποτέλεσμα έρευνας μεταξύ Βρετανών φοιτητών γνωστών πανεπιστημίων. Τα 85% χρησιμοποιούσαν blog, αλλά μόνο το 5% ήξερε να βράσει ένα αβγό.
Δεν προτίθεμαι να κάνω την κριτική του νέου αυτού μέσου ενημέρωσης και πληροφόρησης που έχει για σύνθημα: blogo ergo sum κατά το cognito του Καρτεσίου. Η ποιότητα των δεδομένων που παρέχει είναι πάντως λίαν αμφιβόλου αξίας. Η ανάγκη άλλωστε για την επεξεργασία ελέγχου, από ειδικούς διαιτητές, των πληροφοριών που παρέχει γρήγορα, άμεσα και πλουσιοπάροχα το διαδίκτυο, αποδεικνύει τον κίνδυνο που διαβλέπουν οι σοβαροί χρήστες του, από τη διάδοση ανεύθυνων, κακόβουλων, λανθασμένων και διαστρεβλωμένων στοιχείων. Παρενθετικά για την αλήθεια των λεγομένων μου, παραπέμπω στον απαράδεκτο λίβελο κατά του Βυζαντίου (το ονομάζει, μεταξύ άλλων, ντροπή και αίσχος της ιστορίας). Όλα αυτά ελληνικά, μολονότι το φληνάφημα αυτό είναι βουλγαρικής προέλευσης.
Είμαστε μακριά ακόμη από τη λύση του προβλήματος αυτού, που μετατρέπει το διαδίκτυο, από δυναμική πηγή παιδαγωγικού πλούτου, σε φορέα σίγουρου σκοταδισμού.
Το πρόβλημα απασχολεί τους ειδικούς, όπως άλλωστε και το συναφές ζήτημα της ανάγνωσης και σύνταξης της εικόνας, που, όπως είναι γνωστό, αποτελεί, ως νέο παγκόσμιο γλωσσικό ιδίωμα τη βάση γνώσης, αλλά και διαμόρφωσης του χαρακτήρα της καλλιέργειας και της πολιτισμικής ενημέρωσης του σύγχρονου ανθρώπου.
[..]
Πηγή: εφημερίδα Αγγελιοφόρος
Έχει γίνει θεσμός πλέον, ότι στην περίοδο των γιορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, όλοι τρέχουμε στα εμπορικά καταστήματα για να αγοράσουμε δώρα για τα δικά μας πρόσωπα: γονείς, παιδιά, αδερφούς, ξαδέρφους, φίλους και φίλες, αγαπημένους και αγαπημένες. Ο 13ος μισθός – ελληνική πρωτοτυπία – περιμένει να καταναλωθεί σε κάθε είδους αγορές. Με τη σειρά τους τα μαγαζιά φοράνε τα γιορτινά τους, στολίζουν τις βιτρίνες τους, για να υποδεχθούν τους πελάτες.
Η όλη εμπορευματοποίηση της εορταστικής αυτής περιόδου, όμως, έχει τις απαρχές της στον Άγιο Βασίλη. Τον εύσωμο και πάντα χαμογελαστό παππού, στα κόκκινα ντυμένο και με άσπρα γένια και μαλλιά, που μοιράζει δώρα στα παιδάκια, μπαίνοντας από την καμινάδα, αφού έχει φτάσει με τους ιπτάμενους ταράνδους του. Αυτό το πολύ ωραίο παραμυθάκι, μαεστρικά εμπνευσμένο, από το διαφημιστικό τμήμα της Coca-Cola, έχει συμβάλλει με το παραπάνω στο υπάρχον κλίμα και στη δημιουργία της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας.
Αφορμή για να γραφούν όλα τα ανωτέρω ήταν μια «διαφήμιση» (φωτογραφία), που δημοσιεύθηκε σε περιοδικά και είναι επίσης προσβάσιμη μέσω του Διαδικτύου, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης με έδρα τον Καναδά. Η ιδέα συνοψίζεται στη φράση «Μην αγοράζετε τίποτε για τα Χριστούγεννα» και είναι απόρροια εκκλησιαστικών φορέων του Καναδά, αλλά πλέον έχει επεκταθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, προσπαθώντας να αναζητηθεί το πραγματικό νόημα των γιορτών και δη των Χριστουγέννων.
ΥΓ: Περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί κανείς να αντλήσει μέσω του site της οργάνωσης www.buynothingchristmas.org.
Την περασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι αιφνιδιαστικές(!) αλλαγές στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον πρόεδρό του, Γιώργο Παπανδρέου. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν αναμφισβήτητα η επιλογή-εκλογή του κ. Αθανασάκη στη θέση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε γνωστό και το προσωνύμιο του πρώην εκπροσώπου τύπου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εκείνο του «αρκούδου», για το οποίο λέγεται ότι κονταροχτυπήθηκε με άλλα… μεγάλα στελέχη του κόμματος.
Πάντως, τα κόμματα στην Ελλάδα δείχνουν πλέον ότι εκτός από τη νοημοσύνη μας υποτιμούν ανοιχτά και την αισθητική μας. Ξεχνούν μάλλον ότι στην πολιτική, κυρίως στην εποχή της τηλεδημοκρατίας που ζούμε, μεγάλο ρόλο παίζει η εμφάνιση και ο λόγος των πολιτικών στην τηλεόραση: το πώς γράφουν στο φακό. Και σ’ αυτόν τον τομέα, λοιπόν, τα -μεγάλα κυρίως- κόμματα αποτυχαίνουν οικτρά. Ζαγορίτη, Γιακουμάτο, Αντώναρο οι μεν, Αθανασάκη, Μαριλίζα, Πρωτόπαπα οι δε! Αντιπολίτευση σε όλα τα επίπεδα.
Για τον τεράστιο ρόλο της αισθητικής στην πολιτική ας αρκεστούμε στο πιο τρανό παράδειγμα της ιστορίας: δεν είναι άλλο από τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές του 1960 με μονομάχους τους Τζον Φ. Κένεντι και Ρίτσαρντ Νίξον. Πριν τις εκλογές έλαβε χώρα ένα από τα καλύτερα debate όλων των εποχών. Για τη συζήτηση αυτή έχει ειπωθεί πως όποιος άκουσε τον Νίξον, κατάλαβε ότι αυτός θα κέρδιζε τις εκλογές. Όποιος είδε όμως τον Κένεντι, ήταν σίγουρος για το νικητή της εκλογικής μάχης. Πράγμα που αποδείχθηκε με τη νίκη του τελευταίου. Αυτά για να παραδειγματίζονται οι εν Ελλάδι πολιτικοί.
Από το 1915, όταν άρχισε να εκτινάσσεται στα ύψη η φήμη του Τσάρλι Τσάπλιν στην Αμερική και ύστερα σε όλο τον κόσμο, ξεκίνησαν οι διαγωνισμοί με τους σωσίες του. Κάποτε, μάλιστα, έγινε το εξής απίστευτο: ο ίδιος ο Τσάρλι Τσάπλιν συμμετείχε σ' έναν από αυτούς τους διαγωνισμούς και έχασε! Λέγεται ότι ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην Ελβετία ή στο Μόντε Κάρλο και ότι ο Τσάπλιν βγήκε δεύτερος ή τρίτος, ενώ την πρώτη θέση πήρε ο αδερφός του, Σιντ! Όπως αποδείχτηκε, όμως, ο διαγωνισμός έγινε στο Σαν Φρανσίσκο και ο Τσάπλιν δεν μπόρεσε να μπει στην τελική φάση! Καταπληκτικό;!
Η 1η Δεκεμβρίου έχει οριστεί ως παγκόσμια ημερά κατά της μεγαλύτερης μάστιγας της εποχής μας, του AIDS. Μοιράζουν ενημερωτικά φυλλάδια και προφυλακτικά στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις πλατείες. Βέβαια, όλα αυτά για μια μέρα μόνο το χρόνο. Πάντα αναρωτιόμουν πόσο υποκριτικό είναι να θεσπίζονται τέτοιες "παγκόσμιες ημέρες".Λες και το πρόβλημα λύνεται μέσα σε μια μέρα! Κανονικά θα έπρεπε να μοιράζονται προφυλακτικά περισσότερες μέρες του χρόνου - αλλά μετά θα έκλειναν πολλές βιομηχανίες παραγωγής τους. Αφήστε που θα έπρεπε να υπάρχει μάθημα από το Γυμνάσιο για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των νέων και την προστασία από τα αφροδίσια νοσήματα. Ψιλά γράμματα για την Ελλάδα. Όσον αφορά τον ιό HIV αυτόν καθεαυτόν, υπάρχουν πολλές θεωρίες για το πώς δημιουργήθηκε. Μάλλον μεταδόθηκε σε ανθρώπους που έτρωγαν ή έκαναν σεξ (μη σας φαίνεται περίεργο) με πιθήκους στην Αφρική. Μια πιο συνωμοτική θεωρία λέει ότι οι κινούντες τα νήματα του κόσμου δημιούργησαν και απελευθέρωσαν, με σκοπό τη μετάδοσή του από άνθρωπο σε άνθρωπο, τον μολυσματικό ιό. Ποτέ δε θα μάθουμε αν αληθεύει αυτό το τελευταίο.Αυτό που ελπίζω να ακουστεί τα επόμενα χρόνια είναι επιτέλους ότι βρέθηκε τρόπος να καταπολεμηθεί το AIDS. Κάτι μου λέει πως έχει βρεθεί ήδη, αλλά αν γίνει γνωστός, τότε θα χάσουν πολλά κέρδη οι φαρμακοβιομηχανίες, ενώ ο πληθυσμός της Γης θα αυξηθεί κι άλλο, πράγμα που δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση "κάποιοι". Ως τότε, ας προσέχουμε, γιατί τα χρόνια της... αθωώτητας των μεγαλύτερων από εμάς και του ελεύθερου σεξ που απολάμβαναν έχει περάσει. Μακάρι όχι ανεπιστρεπτί!ΥΓ: Ο μεγάλος Αμερικανός μπασκετμπολίστας Μάτζικ Τζόνσον πώς έχει καταφέρει να ζήσει, ενώ είχε μολυνθεί από τη νόσο πριν από 15 χρόνια περίπου;!
«Η εκτίμησή μας είναι ότι οι Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι της Βόρειας Ελλάδας στην πλειονότητά τους είναι εθνικά Τούρκοι. Κατάγονται από τουρκικές οικογένειες, μιλούν τουρκικά κι επομένως τους θεωρούμε εθνικά Τούρκους».
Τάδε έφη ο Αμερικανός επιτετραμμένος Τόμας Κάντριμαν προ λίγων ημερών. Είναι γνωστή πλέον η πάγια τακτική των Αμερικανών αξιωματούχων να εκφράζουν συχνά-πυκνά τις απόψεις τους για τα θέματα που αφορούν την ελληνική εξωτερική –και όχι μόνο- πολιτική. Οι απόψεις αυτές, βέβαια, τυχαίνει πάντα να είναι αντίθετες μ’ εκείνες του ελληνικού κράτους, καθώς και του ελληνικού λαού.
Με αξιοθαύμαστο θάρρος υποστηρίζουν σε κάθε ευκαιρία την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα, μιλούν για Μακεδονικό κράτος στα βόρεια σύνορά μας, ενισχύουν τις τουρκικές θέσεις στο Κυπριακό. Τα προαναφερθέντα αποτελούν ορισμένες μόνο γνώμες που εκφράζονται δημόσια, μεταξύ άλλων, από Αμερικανούς διπλωμάτες. Φανταστείτε τι ακούγεται off the record ή κάτω από το τραπέζι, τι απειλές και εκβιασμοί θα δέχεται η χώρα μας –και η Κύπρος- για να υποκύψει σ’ αυτά τα μείζονα εθνικά θέματα.
Η ελλαδική κυβέρνηση, όπως συνηθίζει, επικρίνει επιφανειακά τα λεγόμενα των Αμερικανών, αλλά ως εκεί. Καμία κουβέντα στο ΝΑΤΟ για τις καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από τους συμμάχους μας Τούρκους. Καμία σκέψη για εμπάργκο στο κράτος που επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως «Μακεδονία». Ούτε λόγος για θέση βέτο στην είσοδο της χώρας που αρνείται να αναγνωρίσει την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αντιθέτως, σχεδόν σύσσωμη η ελληνική Βουλή (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) στηρίζει ανελλιπώς και άνευ όρων την τουρκική είσοδο στην Ε.Ε. μη διεκδικώντας τίποτε! Ούτε το άνοιγμα της Αγια-Σοφιάς, για παράδειγμα, ούτε την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Συνεχείς υποχωρήσεις που έχουν ήδη, και θα έχουν ακόμη πιο τραγικά αποτελέσματα στο προσεχές μέλλον.
Για να επανέλθουμε στο αρχικό θέμα, οι Αμερικανοί μιλώντας για τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα, δεν σέβονται τόσο την κοινωνικοπολιτική κατάσταση όσο και τα νομικά πλαίσια για το συγκεκριμένο ζήτημα. Μπορεί και να μη γνωρίζουν καν για τη Συνθήκη της Λωζάννης που υπογράφηκε και από τις δύο πλευρές και ισχύει μέχρι σήμερα. Αλλά η στάση τους αυτή ακολουθείται και σε άλλους τομείς του Διεθνούς Δικαίου: δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση για το Διεθνές (Ποινικό) Δικαστήριο της Χάγης, ούτε τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά ούτε και τη Σύμβαση για το Περιβάλλον του Κιότο! Είναι τυχαία όλα αυτά;
Σίγουρα, το «χαστούκι» που δέχτηκε η κυβέρνηση Μπους στις εκλογές του Κογκρέσου ίσως τους αναγκάσει να αλλάξουν πολιτική σε κάποια θέματα, όπως στο Ιράκ. Εκεί που, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν πρόκειται να αλλάξουν εύκολα γνώμη είναι στα θέματα που ενδιαφέρουν άμεσα και την Ελλάδα. Γι’ αυτό είναι στο χέρι του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών και των Ελλήνων διπλωματών να μην κάνουν ούτε ένα βήμα πίσω, από εδώ και πέρα, και αλλάζοντας πλεύση σε ορισμένα θέματα ασκώντας διεκδικητική εξωτερική πολιτική.
Μια από τις πιο ωραίες ταινίες της μετά το 2000 εποχής, είναι η "25η ώρα" του Σπάικ Λι. Μπορεί μετά από χρόνια να έχω ξεχάσει την υπόθεση του μυθιστορήματος που έγραψε ο Ντέιβιντ Μπίνιοφ, όμως δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τον απίστευτο μονόλογο του πρωταγωνιστή Μόντι (στην ταινία ενσαρκώνεται από τον εξαιρετικό Έντουαρντ Νόρτον) μπροστά στον καθρέφτη με τον ίδιο του τον εαυτό - ή μάλλον με τον άλλον του εαυτό.Ο Μόντι πηγαίνει στην τουαλέτα, κοιτάζει στον καθρέφτη, στην κάτω γωνία του οποίου κάποιος έχει γράψει "fuck you!". Ακολουθεί ο μονόλογος, τον οποίο παραθέτω στα αγγλικά, μια και οποιαδήποτε προσπάθεια μετάφρασης θα αλλοιώσει -αν όχι καταστρέψει το νόημά του:Fuck me? Fuck you! Fuck you and this whole city and everyone in it.
Fuck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back.
Fuck squeegee men dirtying up the clean windshield of my car. Get a fucking job!
Fuck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores and stinking up my day. Terrorists in fucking training. Slow the fuck down!
Fuck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35.
Fuck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no “speaky” English?
Fuck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin' and dealin' and schemin'. Go back where you fucking came from!
Fuck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds!Fuck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gecko wannabe mother fuckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for fucking life! You think Bush and Cheney didn't know about that shit? Give me a fucking break! Tyco! Imclone! Adelphia! Worldcom!
Fuck the Puerto Ricans. 20 to a car, swelling up the welfare rolls, worst fuckin' parade in the city. And don't even get me started on the Dominicans, because they make the Puerto Ricans look good.
Fuck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, and their St. Anthony medallions. Swinging their, Jason Giambi, Louisville slugger, baseball bats, trying to audition for the Sopranos.
Fuck the Upper East Side wives with their Hermés scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You're not fooling anybody, sweetheart!
Fuck the uptown brothers. They never pass the ball, they don't want to play defense, they take fives steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the fuck on!
Fuck the corrupt cops with their anus violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust!
Fuck the priests who put their hands down some innocent child's pants. Fuck the church that protects them, delivering us into evil. And while you're at it, fuck JC! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in fuckin' Otisville, Jay!
Fuck Osama Bin Laden, Al Qaeda, and backward-ass, cave-dwelling, fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fueled fire in hell. You towel headed camel jockeys can kiss my royal, Irish ass!
Fuck Jacob Elinski, whining malcontent.
Fuck Francis Xavier Slaughtery, my best friend, judging me while he stares at my girlfriend's ass.
Fuck Naturel Rivera. I gave her my trust and she stabbed me in the back. Sold me up the river. Fucking bitch.
Fuck my father with his endless grief, standing behind that bar. Sipping on club soda, selling whiskey to firemen and cheering the Bronx Bombers.
Fuck this whole city and everyone in it. From the row houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue. From the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park slope to the split levels in Staten Island. Let an earthquake crumble it. Let the fires rage. Let it burn to fuckin' ash then let the waters rise and submerge this whole, rat-infested place.No. No, fuck you, Montgomery Brogan. You had it all and then you threw it away, you dumb fuck! Ο πρωταγωνιστής παίρνει μια βαθιά ανάσα και προσπαθεί να σβήσει τα λόγια που είναι γραμμένα στον καθρέφτη. Σημείωση: τα ονόματα που αναφέρονται στο μονόλογο είναι εκείνα των κολλητών του και της κοπέλας του! Επίσης, αναφέρεται και στον πατέρα του, αλλά καταλήγει κατηγορώντας τον εαυτό του.
Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας, έλαβε χώρα την Κυριακή η εκδήλωση-αφιέρωμα στη ζωή και το έργο ενός εκ των μεγαλύτερων Ελλήνων επιστημόνων, του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Την εκδήλωση άνοιξαν με το καλωσόρισμα των επιφανών προσκεκλημένων, ο μαθηματικός κ. Κώστας Παπαδόπουλος, που τίμησε και το νεαρό μαθητή Τάσο Βαφείδη για την επιτυχία του στους βαλκανικούς μαθηματικούς αγώνες, και ο κ. Κώστας Ζώκος ως εκπρόσωπος του Δ.Σ. του Μουσείου Εκπαίδευσης.
Η πρώτη ομιλία ήταν εκείνη της κ. Δέσποινας Βλαχοστέργιου-Βασβατέκη, συγγραφέα της βιογραφίας του Κ. Καραθεοδωρή και βαφτισιμιά της κόρης του, Δέσποινας Ροδοπούλου. Η κ. Βλαχοστέργιου-Βασβατέκη προέβη σε μια μεστή παρουσίαση των σημαντικότερων στιγμών της ζωής του επιφανούς επιστήμονα, διανθισμένη με παράλληλες πηγές, όπως ιδιωτικές επιστολές του Αϊνστάιν προς τον Καραθεοδωρή, αλλά και συνομιλίες του τελευταίου με τον Έλληνα πρωθυπουργό και προσωπικό του φίλο, Ελευθέριο Βενιζέλο. Επισήμανε τις σπουδές του και τη μετέπειτα ακαδημαϊκή καριέρα του ως καθηγητή σε μια από τις πιο καλές έδρες μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ αναφέρθηκε ενδελεχώς στην απόπειρα δημιουργίας και λειτουργίας του Πανεπιστημίου της Σμύρνης, που δυστυχώς έμεινε στα χαρτιά λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, το 1922. Μίλησε για την ιδιαίτερη σχέση του Καραθεοδωρή με μεγάλες μορφές της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, όπως με τον Αλβέρτο Αϊνστάιν -ο οποίος στην τελευταία του συνέντευξη τού απένειμε τα εύσημα και τον χαρακτήρισε δάσκαλό του-, σημειώνοντας και την «πατρική» σχέση που είχε με τους φοιτητές του. Βέβαια, στηλίτευσε τη συμπεριφορά του καθηγητικού κατεστημένου των Αθηνών που αρνήθηκε να παραδώσει έδρα στον Καραθεοδωρή, όπως και των κυβερνήσεων της Ελλάδας πλην Βενιζέλου που απέρριψαν τη διάθεσή του να ασχοληθεί με την οργάνωση και τη δομή της Παιδείας μας.
Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο κ. Αθανάσιος Λιπορδέζης, μαθηματικός, συγγραφέας και πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων Καραθεοδωρή, που εκδίδει και διμηνιαία εφημερίδα με τίτλο «Κ. Καραθεοδωρή» που μοιράστηκε στους μετέχοντες στην εκδήλωση. Ο κ. Λιπορδέζης τόνισε τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τον σύνδεσμο για να γίνει ευρύτερα γνωστό το έργο του Κ. Καραθεοδωρή (πρόκειται να ιδρυθεί μουσείο στην Κομοτηνή αποκλειστικά για την οικογένεια Καραθεοδωρή), που στο εξωτερικό είναι ήδη διάσημο. Αναφέρθηκε επίσης και στο έργο άλλων συγγενών του Καραθεοδωρή, όπως του θείου του Αλέξανδρου, ο οποίος ήταν νομικός, διπλωμάτης και Υπουργός Εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην υπογραφή συνθηκών για την απελευθέρωση τμημάτων της χώρας μας.
Τέλος, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λυών και στρατηγικός σύμβουλος κ. Νίκος Λυγερός ασχολήθηκε με το πόσο σημαντικό είναι το επιστημονικό έργο του Κ. Καραθεοδωρή. Σημείωσε ότι γίνονται αγώνες για να συγκεντρωθεί το πολύτιμο έργο του κυρίως στη Γερμανία όπου βρίσκεται και να μεταφερθεί στην Ελλάδα. Επέκρινε, όπως και οι άλλοι συνομιλητές, τη στάση ορισμένων μικρόμυαλων και κοντόφθαλμων Ελλήνων που πούλησαν εργασίες του Καραθεοδωρή σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, όμως εξήρε τη στάση του Υφυπουργού Εξωτερικών κ. Ευρυπίδη Στυλιανίδη, που συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες περισυλλογής του υλικού με παρεμβάσεις σε ξένες χώρες.
Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρία και το Μουσείο Εκπαίδευσης του Δήμου Βέροιας, στους οποίους αξίζουν συγχαρητήρια, μια και τέτοια αφιερώματα σε μεγάλους Έλληνες της επιστήμης και του πνεύματος πρέπει να αποτελέσουν κοινό τόπο για το μέλλον.
