Ο «μπαρμπα Γιάννης» της 28ης Οκτωβρίου

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο του "ΟΧΙ", δεν βρήκα κάτι καλύτερο να γράψω από το αφιέρωμα που διάβασα στο κυριακάτικο φύλλο της "Καθημερινής" (Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2007). Το εν λόγω δημοσίευμα αφορούσε κυρίως τον Ιωάννη Μεταξά, τότε δικτάτορα της Ελλάδας, που εκστόμισε το περίφημο "Alors, c' est la guerre" στον Ιταλό πρεσβευτή. Συγκεκριμένα, αναδημοσιεύω το άρθρο του Ιωάννη Κολιόπουλου, καθηγητή Ιστορίας των νεότερων χρόνων στο Α.Π.Θ., προς αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας:

"Με την ιδιότητα του ερευνητού που ασχολήθηκε σοβαρά με το ίδιο το γεγονός, αλλά και με την ιστορία της επετείου, μπορώ να βεβαιώσω ότι δεν θεωρείται αυτονόητη η σημασία της 28ης Οκτωβρίου 1940. Οπως και τόσα άλλα στον τόπο μας, η 28η Οκτωβρίου υπήρξε θύμα των πολιτικών παθών και της ανερυθρίαστης πολιτικής και ιδεολογικής επεξεργασίας από τους ιδεολογικούς επιγόνους της πολιτικής παρατάξεως που ηττήθηκε στη διάρκεια του Εμφυλίου. Η ίδια παράταξη, συστηματικά, αμφισβήτησε εξαρχής τη συμβολή δύο πρωταγωνιστών της 28ης Οκτωβρίου, του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά και του βασιλέως Γεωργίου Β΄.

Δεν ήταν δύσκολη η επιχείρηση του διασυρμού τους: ο Μεταξάς ήταν δικτάτωρ και ο Γεώργιος Β΄ είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ύστερα από ένα νόθο δημοψήφισμα. Κατέληξαν λοιπόν οι Ελληνες να ακούν τους επετειακούς ρήτορες κάθε 28η Οκτωβρίου να στηρίζονται σε ευφυολογήματα και θέσεις που ακολουθούν την πολιτική ορθότητα του συρμού: Ο Μεταξάς ήταν ο τελευταίος Ελλην που αναμενόταν να πει το «όχι»· σύρθηκε άκων από τον ελληνικό λαό και ψέλλισε αυτό που βροντοφώναξε ο λαός. Ο Μεταξάς και ο Γεώργιος αναγκάσθηκαν να αντιταχθούν στους Ιταλούς φασίστες, φοβούμενοι την ανατροπή τους από τον λαό και τους Αγγλους. Αυτά και άλλα ευρήματα ενός ασύστολου λαϊκισμού έπλασαν μια εικονική πραγματικότητα. Με την επανάληψη, μάλιστα δε και από επίσημα χείλη, τα ευρήματα του λαϊκισμού και της πολιτικής ορθότητας απέκτησαν την ισχύ αξιωμάτων.

Η αλήθεια όμως προκύπτει αβίαστα από τις πηγές της εποχής, οι οποίες είναι ευτυχώς προσιτές. Είναι γνωστό, πέραν κάθε αμφιβολίας α) ότι ο Μεταξάς πήρε μόνος του την απόφαση να αντισταθεί η Ελλάς κατά της Ιταλίας χωρίς καν να συμβουλευθεί τον ανώτατο άρχοντα, β) ότι αυτή του η απόφαση ήταν προϊόν ορθολογικής αναλύσεως όλων των αντικειμενικών δεδομένων που είχε στη διάθεσή του, γ) ότι πίστευε πως ο πόλεμος και τα συνακόλουθα δεινά ήταν προτιμότερα, από τη σκοπιά των εθνικών συμφερόντων, από την εθελουσία και ατιμωτική υποταγή και δ) ότι ήταν πεπεισμένος πως η απόφασή του είχε την ομόθυμη απόφαση του πολιτικού κόσμου και του έθνους.

Οι Ελληνες της 28ης Οκτωβρίου, συγχώρησαν στον Μεταξά τις ταπεινώσεις της δικτατορίας και τον τοποθέτησαν στο εθνικό πάνθεον των ηρώων, ο δε Μεταξάς αναθεώρησε πολλές από τις θέσεις του που τον είχαν οδηγήσει στην επιβολή μιας από τις πιο αδικαιολόγητες συνταγματικές εκτροπές της ελληνικής ιστορίας αλλά οι ιδεολογικοί και συναισθηματικοί επίγονοι των ηττημένων της σφοδρής συγκρούσεως για την εξουσία στην Ελλάδα, στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του Μεταξά, δεν συγχώρησαν τον μπαρμπα-Γιάννη, για την τιμή που του έλαχε να αποφασίσει αυτός για τα ύψιστα συμφέροντα και την τιμή του έθνους."

Joy Division: Love torn us apart

Είδα πριν από λίγες ημέρες την ταινία Control, που αφορά τη ζωή του Ian Curtis, του frontman των Joy Division. Εξ αφορμής της ταινίας, άρχισα να ακούω τα τραγούδια τους και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Μελαγχολικοί ρυθμοί και μουσικές σε συνεπαίρνουν στον κόσμο τους. Στο Μάντσεστερ της εποχής που μεγαλούργησαν δεν θα μπορούσαν να έχουν γράψει κάτι διαφορετικό. Όπως έχει πει, άλλωστε, και ο ίδιος ο Ian, "κάποια τραγούδια δεν γράφτηκαν για να είναι χαρούμενα".

Η ταινία αναπλάθει τη ζωή κυρίως του Curtis, ο οποίος αυτοκτόνησε σε ηλικία 23 χρονών, πριν ξεκινήσουν για την πρώτη περιοδεία του συγκροτήματος στην Αμερική. Ο Ian τα έκανε όλα γρήγορα στη ζωή του: αγάπησε, παντρέυτηκε, έγινε πατέρας, απάτησε, γνώρισε την επιτυχία, αρρώστησε, έγραψε... Ενσάρκωσε αναμφισβήτητα το πρότυπο "ζήσε έντονα, πέθανε νέος". Καλές ή κακές, ήταν επιλογές του. Με τη δράση του, και κυρίως τη σκέψη του, επηρέασε όσο λίγοι τις επόμενες γενιές. Μουσικά, οι Joy Division έχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο στην post-punk εποχή, επηρεάζοντας τόσα και τόσα συγκροτήματα, ενώ οι ίδιοι είχαν βραχύχρονη αλλά γεμάτη παρουσία.

Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας συνέχισαν μετά το θάνατο του Ian Curtis να γράφουν ιστορία. Έγιναν οι New Order, ένα σχήμα που διαδραμάτισε κύριο ρόλο στην electro pop και new wave μουσική. Άξιζε, άλλωστε, να συνεχίσουν την πορεία τους και στη μνήμη του αυτόχειρα.

Joy Division σημαίνει "μεραρχία της χαράς" και αποτελούνταν ιστορικά από τις γυναίκες που μεταφέρονταν στο πεδίο της μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για να ικανοποιήσουν τους Γερμανούς στρατιώτες.
Ακολουθούν οι στίχοι ενός από τα καλύτερα κομμάτια τους...

Confusion in her eyes that says it all, she's lost control.
And she's clinging to the nearest passer by, she's lost control.
And she gave away the secrets of her past, and said I've lost control again.
And a voice that told her when and where to act, she said I've lost control again.
And she turned around and took me by the hand, and said I've lost control again.
And how I'll never know just why or understand, she said I've lost control again.
And she screamed out kicking on her side, and said I've lost control again.
And seized up on the floor, I thought she'd die, she said I've lost control.
She's lost control again. She's lost control.
Well I had to 'phone her friend to state my case, and say she's lost control again.
And she showed up all the errors and mistakes, and said I've lost control again.
But she expressed herself in many different ways, until she lost control again.
And walked upon the edge of no escape, and laughed I've lost control.
She's lost control again. She's lost control. She's lost control again. She's lost control.

Επιτέλους αποσύρθηκε!

Η ιστορία με το οικτρό βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού έλαβε τέλος. Ο νέος Υπουργός Παιδείας Ευρυπίδης Στυλιανίδης έπραξε το αυτονόητο αποσύροντας το εν λόγω σύγγραμμα από τις τάξεις πριν καν αυτό διδαχθεί.

Το να αναφέρει κανείς τις λανθασμένες αναφορές -σκόπιμες ή μη- του βιβλίου είναι περιττό, μια και έχουν διατυπωθεί πολλάκις μέχρι τώρα. Εκείνο που αξίζει να αναφερθεί είναι η τίμια και θαρραλέα πράξη του κ. Στυλιανίδη. Αναλαμβάνοντας το συγκεκριμένο Υπουργείο, γνώριζε πως θα είχε να καλύψει το... δυσαναπλήρωτο κεντό που άφησε πίσω της η ασταύρωτη "εσταυρωμένη" Μαριέττα Γιαννάκου. Δέχτηκε και την ευλογία της να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις. Να, που εισακούστηκε η βούλησή της και η πρώτη μεταρρύθμιση έγινε με την απόσυρση του βιβλίου.

Ένα βιβλίο που αποκρούστηκε από την ίδια την κοινωνία, όπως και οι "προχώ", κουλτουριάρικες απόψεις που δήθεν περιείχε. Η κ. Ρεπούση και η... καλλιτεχνική της ομάδα μπορεί να συγγράφει οτιδήποτε επιθυμεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αντικατοπτρίζει την ιστορική αλήθεια και ότι θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Μπορεί επίσης να απολαμβάνει τον καφέ της με την πρώην Υπουργό, συζητώντας τα αίτια της αποτυχίας τους.

ΥΓ: Συγχωρέστε με για το ειρωνικό -ενμέρει- ύφος. Σκόπιμο ήταν!

Βουλευτικές Εκλογές 2007

Μετά από το πέρασμα μιας εβδομάδας αποφάσισα κι εγώ να γράψω κάποιες (σκόρπιες) σκέψεις για τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου.

1) Ο λαός ανέδειξε νικήτρια τη Νέα Δημοκρατία. Για την ακρίβεια, ψήφισε για πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, ενμέρει και λόγω της ηγετικής ανεπάρκειας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά το ποσοστό της Ν.Δ. συρρικνώθηκε ιδιαίτερα σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική της νίκη. Αυτό θα πρέπει να συλληφθεί ως μήνυμα προς την κυβέρνηση, μια και τώρα δεν θα υπάρξει περίοδος χάριτος.

2) Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταποντίστηκε (ούτε οι πιο απαισιόδοξοι δεν το περίμεναν) σε χαμηλότατο ποσοστό. Ο Γιώργος Παπανδρέου ουδέποτε έπεισε ότι μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα. Ίσως, στη Σουηδία θα μπορούσε να συνεισφέρει πολλά. Όμως, και οι λεγόμενοι δελφίνοι δεν έδειξαν και πολλή θέρμη για τη νίκη του κόμματός τους. Ούτε τα ίδια τα πολιτικά στελέχη δεν ήθελαν να επικρατήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., προσβλέποντας σε ανάδειξή τους στην κομματική ιεραρχία μετεκλογικά.

3) Η αυτοαποκαλούμενη Αριστερά έφτασε σε ονειρικά ποσοστά, καθώς έγινε δέκτης της ψήφου διαμαρτυρίας από πολλούς πολίτες. Το Κ.Κ.Ε. έπεισε αρκετούς ψηφοφόρους κυρίως λόγω της σταθερής δογματικής άποψης που εκφράζει σε μείζονα πολιτικά ζητήματα - όπως ο αντιευρωπαϊκός και ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας του. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσέλκυσε τους απογοητευμένους σοσιαλιστές που σε άλλες εποχές θα ψήφιζαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά τώρα, με την επαμφοτερίζουσα στάση του Κινήματος σε θέματα όπως η παιδεία και τα δάση, πείστηκαν ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά κράτησε πιο αντρίκεια και ξεκάθαρη στάση.

4) Η χαρακτηριζόμενη ακρα Δεξιά, όπως εκφράστηκε από το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., κατόρθωσε την είσοδό της στη Βουλή. Επιθυμητή χάριν πολυφωνίας απόφαση του ελληνικού λαού. Αρκεί το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη να μην καταλήξει ως δεκανίκι του κυβερνώντος κόμματος, και να συνεχίσει την όποια πατριωτική πολιτική. Σημειολογικό το παρακάτω, όμως σε ποιο σημείο του Κοινοβουλίου θα κάθονται οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ.; Εκ δεξιών της Ν.Δ. ή εξ αριστερών των μικρότερων κομμάτων;

Το μετεκλογικό σκηνικό διαμορφώθηκε το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, με την παρέμβαση του Βαγγέλη Βενιζέλου για την ηγεσία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Έμοιαζε σαν προκαθορισμένο από καιρό. Αυτή καθαυτή δεν είναι κατακριτέα η στάση του, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την άνευρη και άνοστη διακήρυξη του Γ. Παπανδρέου. Κατακριτέοι είναι όλοι εκείνοι που κατέφυγαν κλαίγοντας στην... αγκαλιά του Βενιζέλου, διεκδικώντας θέση στο μελλοντικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η δήλωση του κ. Λιάνη ("Εγώ με το Βενιζέλο είμαι από μικρός"!) είναι ενδεικτική της μικρότητας των συγκεκριμένων πολιτικάντηδων.

Όσον αφορά στη νέα Κυβέρνηση, αξιοσημείωτη είναι η παρουσία κάποιων καινούριων πολιτικών και η αναβάθμιση κάποιων άλλων. Πιο σημαντική θεωρώ την τοποθέτηση του Ευρυπίδη Στυλιανίδη στο Υπουργείο Παιδείας, απ' όπου έφυγε "μαυρισμένη" η Μαριέττα Γιαννάκου. Ας ελπίσουμε ο κ. Στυλιανίδης να συνεχίσει τη συνεπή δουλειά που έκανε και στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Γυναίκες στην πολιτική

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνει η γυναικεία παρουσία στον ενεργό πολιτικό στίβο. Ενώ παλαιότερα η πολιτική θεωρούνταν από όλους ένα καθαρά ανδρικό σπορ, και οι γυναίκες αρκούνταν στον διακριτικό ρόλο των συζύγων των πολιτικών ηγετών, σήμερα κι αυτό το άντρο έχει καταπέσει.

Από τη μέρα που “βγήκε” το απόφθεγμα: “η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται”, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Αρχικά, ήταν λίγες οι πολύ δυναμικές θηλυκές παρουσίες, που τα έβγαζαν πέρα στην πολιτική μάχη. Ίσως, το κατεξοχήν μοντέλο της... πετσοκομμένης γυναίκας αποτέλεσε η Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία άλλαξε συνολικά και αμετάκλητα τα δεδομένα της πολιτικής, ανοίγοντας το χώρο στην ευρεία γυναικεία μάζα.

Και στη χώρα μας, η μεταρρύθμιση αυτή συντελέστηκε μετά την παρουσία ισχυρών προσωπικοτήτων όπως Μερκούρη, Φλέμινγκ, Τσουδερού κ.ά., αν και ως γυναικεία συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα μπορεί άνετα να θεωρηθεί και εκείνη της βασίλισσας Φρειδερικής. Αντίστοιχα, στις μέρες μας, πολλές γυναίκες δεσπόζουν στον κεντρικό πολιτικό στίβο, με πολλές φιλοδοξίες και για ανώτερες θέσεις: Ντόρα Μπακογιάννη, Άννα Διαμαντοπούλου, Μαριέττα Γιαννάκου, Βάσω Παπανδρέου είναι κάποιες μόνο από τις πληθωρικές γυναικείες παρουσίες.

Κοινό στοιχείο όλων των ανωτέρω, δυστυχώς, είναι η όχι και τόσο γυναικεία -κατά κυριολεξία- παρουσία τους. Με άλλα λόγια, δημιουργείται η εντύπωση πως οι γυναίκες που ασχολούνται με την πολιτική αποτάσσονται την όμορφη γυναικεία φύση τους και συμπεριφέρονται ως άνδρες! Θεωρούν ότι μόνο έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν μερίδιο εξουσίας, ομοιάζοντας φύσει και θέσει δηλαδή με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στα πολιτικά. Μέγα λάθος...

Οι γυναίκες στην πολιτική δεν πρέπει να ξεχνούν τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους, τη φρεσκάδα, τη διαφορετική οπτική γωνία για να βλέπουν τα πράγματα, ακόμη και την πονηριά τους, με την καλή έννοια. Ως συμβουλή θα πρέπει να έχουν την άποψη που είχε εκφράσει κάποτε ο Φρανσουά Μιτεράν για τη Θάτσερ: “Δεν μ' αρέσει ούτε ως γυναίκα, ούτε ως άνδρας”!

Οικονομική “ένεση” στην Εκκλησία

Με μεγάλη έκπληξη διαβάσαμε τις προηγούμενες ημέρες την είδηση, που αναφέρει ότι το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών θα διαθέσει περίπου 30 εκατ. ευρώ (!) στην Εκκλησία της Ελλάδος. Το παραπάνω ποσό θα δοθεί τα επόμενα έξι χρόνια για το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, σύμφωνα με τη σχετική προγραμματική σύμβαση που υπέγραψαν ο υπουργός κ. Αλογοσκούφης και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος.

Το έργο θα φέρει τον τίτλο: «Πρόγραμμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος για την εκτέλεση έργων συμβολής στην εθνική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική πρόοδο του τόπου για την Προγραμματική Περίοδο 2007 – 2013», ενώ οι πόροι προέρχονται από το Δ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Η απορία μας, φυσικά, αναφέρεται στη σκοπιμότητα της εν λόγω συμφωνίας. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η ελλαδική Εκκλησία διαθέτει τεράστια περιουσία, που δεν έχει ανάγκη ενίσχυσης με άλλα 30 εκατ. ευρώ. Επίσης, είναι γνωστό, αν και γίνεται μυστικά, ότι η Εκκλησία παράσχει πολύτιμο φιλανθρωπικό έργο, το οποίο δεν γίνεται με τυμπανοκρουσίες – και ορθά. Άρα προς τι, αυτή η πομπώδης και μεγαλεπήβολη σύμβαση μεταξύ κυβέρνησης-Εκκλησίας;

Στο κάτω-κάτω, η ίδια η κυβέρνηση θα μπορούσε από μόνη της να αξιοποιήσει το ανωτέρω ποσό ακόμη και προς τον ίδιο σκοπό, στα πλαίσια τους Δ' Κ.Π.Σ. Όμως, γιατί επέλεξε αυτό τον τρόπο; Αναμφίβολα, ως φύσει καχύποπτοι Έλληνες πολίτες, δεν μπορούμε παρά να υποψιαστούμε ότι επίκεινται εκλογές και σαφέστατα η κυβέρνηση θέλει να έχει στο πλευρό της -όσο το δυνατόν- τον κλήρο. Αλλά και ποιο κόμμα δεν επιθυμεί το ίδιο πράγμα; Όλοι στις δύσκολες (ψηφοθηρικές) στιγμές της προεκλογικής περιόδου σπεύδουν να πάρουν την ευλογία του επιχώριου μητροπολίτη ή και του Αρχιεπισκόπου. Τελικά, όσοι μιλούν για διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας έχουν λογαριάσει χωρίς να συνυπολογίσουν την άποψη της πλειοψηφίας των πολιτικών μας.

Η εποχή των βάσεων

Την ώρα που οι μισοί Έλληνες απολαμβάνουν τις ομορφιές της χώρας μας -είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό -, οι άλλοι μισοί έχουν άλλα στο μυαλό τους. Ο λόγος για τις οικογένειες που αγωνιούν για την είσοδο των παιδιών τους στις πανεπιστημιακές σχολές.

Πόσα μόρια έβγαλες; Τι σχολή θέλεις; Την “πιάνεις”; Με βάση τα περσινά...
Οι ανωτέρω είναι ορισμένες από τις κουβέντες που ακούγονται στα νεανικά στέκια (και) της πόλης μας, καθώς ολοένα και πλησιάζει η ανακοίνωση των φετινών βάσεων, που αναμένονται αισίως μετά τον 15αύγουστο. Γονείς στην πρίζα, αλλά και τα παιδιά το ίδιο. Εξίσου και οι φροντιστές που επιθυμούν όσο τίποτε να δουν τους μαθητές τους να πετυχαίνουν και τους καρπούς της δουλειάς τους να δίνουν αποτέλεσμα.

Η πιο μεγάλη ώρα φτάνει. Αλλά μετά τι; Απογοήτευση για κάποιους, χαρά για κάποιους άλλους και τρέξιμο “να κλείσουμε διαμέρισμα για το παιδί”. Πόσο πάει το νοίκι; Ακριβό μου φαίνεται. Αλλά είναι στο κέντρο και κοντά στη σχολή... Τα προβλήματα δεν έχουν τέλος!

Γενικά, πάντως, η φετινή χρονιά κύλησε ομαλά για τα παιδιά της Γ' λυκείου, μια και το βάρος των μεταρρυθμίσεων από πλευράς του υπουργείου Παιδείας έπεσε στα πανεπιστήμια. Και τα θέματα των εξετάσεων πολύ βατά θεωρήθηκαν, ενώ χαρακτηρίστηκαν και “προεκλογικά” από τους επαΐοντες των πανελλαδικών, διότι επίκεινται και εθνικές εκλογές. Πάρε κόσμε, εν ολίγοις. Βέβαια, μ' αυτό τον τρόπο θ' ανεβούν οι βάσεις των περισσότερων σχολών και άρα πάλι δυσκολεύει το έργο των υποψηφίων.

Γεγονός είναι πως κάθε χρονιά επιβραβεύονται όχι μόνο αυτοί που έγραψαν καλά στις εξετάσεις, αλλά και εκείνοι που έκαναν καλές επιλογές στο μηχανογραφικό τους δελτίο. Το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι καλή αναμονή και ψυχραιμία σε μαθητές και γονείς!

Εκλογολογίας συνέχεια

23 ή 30 Σεπτεμβρίου; Ή μήπως Οκτώβρη; Ή στην ώρα τους, τον Μάρτιο; Καθημερινή είναι πλέον η συζήτηση σε όλα τα ΜΜΕ για τον ακριβή χρόνο των ερχόμενων εκλογών. Θα είναι πρόωρες ή όχι; Εφημερίδες, κανάλια και ραδιόφωνα έχουν εξαντληθεί σε έναν ανηλεή αγώνα πρόβλεψης της ημερομηνίας που θα στηθούν οι κάλπες. Δημοσιογράφοι, βουλευτές, υπουργοί και κάθε λογής “ειδικοί” προσπαθούν να ψυχολογήσουν τον πρωθυπουργό, συνεκτιμώντας τις συνθήκες και επικαλούμενοι τις δημοσκοπήσεις, και προβαίνουν στην έκφραση της πεποίθησής τους.

Μόνο στο στοίχημα του ΟΠΑΠ δεν έχει δοθεί προς στοιχηματισμό η πρόβλεψη του χρόνου διεξαγωγής των εθνικών εκλογών – αν και είναι πιθανό να “παίζεται” στο Διαδίκτυο.

Η όλη αυτή φαρσοκωμωδία μόνο άσχημο αντίκτυπο έχει στον πολίτη. Είναι ενδεικτική του πολιτικού συστήματος που υπάρχει στη χώρα μας και προκαλεί αλγεινή εντύπωση η εκλογολογία στον κάθε υγιώς σκεπτόμενο. Αποχαυνώνει τον κρατικό μηχανισμό και κωλυσιεργεί το όποιο κυβερνητικό έργο. Αλήθεια, σε ποια πολιτισμένη χώρα συμβαίνουν όλα αυτά; Μάλλον σε καμία.

Στην Αγγλία παρά την αλλαγή σκυτάλης στην πρωθυπουργία δεν έγιναν εκλογές. Και στα περισσότερα κράτη, ο χρόνος των επόμενων εκλογών είναι προκαθορισμένος και γνωστός από νωρίς (βλέπε Γαλλία, ΗΠΑ, Κύπρος, κτλ.). Ακόμη και σ' αυτή την θεσμικά προβληματική Τουρκία, έγιναν πρόωρες εκλογές εξαιτίας σοβαρού λόγου, δηλαδή την ανικανότητα εκλογής Προέδρου από την προϋπάρχουσα Βουλή.

Ποιος σοβαρός εθνικός λόγος, όμως, υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, προκειμένου να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές; Πιθανότατα, κανένας ουσιώδης. Μόνη εξήγηση θα είναι η τραγελαφικά προληπτική που λέει πως όποτε οι εθνικές εκλογές έγιναν στο τέλος της τετραετίας, οι αντίστοιχες κυβερνήσεις τις έχασαν! Αν αυτή η σημειολογία, κατευθύνει την πολιτική ζωή του τόπου, τότε εντάξει.

Μοναδική λύση αυτού του προβλήματος, που παρατηρείται σε κάθε τετραετία, δηλαδή το αν θα γίνουν ή όχι πρόωρες εκλογές, είναι η απαγόρευσή τους μέσω του Συντάγματος. Εκεί, θα πρέπει να προβλέπεται πως η τέλεση των εκλογών θα γίνεται στο τέλος της τετραετίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, π.χ. αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας ή σοβαρή πολεμική σύρραξη που να αφορά άμεσα τη χώρα μας, πράγμα σχεδόν απίθανο στις μέρες μας.

Ενός λεπτού κραυγή

Μπορεί οι βουλευτές υποκριτικά να κράτησαν ενός λεπτού σιγή, κατά τη διάρκεια προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στη Βουλή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ίδιο έκαναν και τα ζώα που ζούσαν στο βουνό της Πάρνηθας, το οποίο επλήγη πρόσφατα από πυρκαγιές.

Τα καημένα ζωάκια μη έχοντας άλλο τρόπο να διαμαρτυρηθούν φώναξαν με όλη τους τη δύναμη -κάποια ίσως για τελευταία φορά-, μήπως ακουστεί η κραυγή τους στα αυτιά των ...ανθρώπων! Άκουσε κανείς;

10 τραγούδια που λυπάμαι όταν τελειώνουν

Μια ετερόκλητη και συμβιβαστική λίστα, και από μένα...

1. Blue Monday - New Order: όχι άδικα ο δίσκος (12'') με τις περισσότερες πωλήσεις.

2. Don't look back in anger - Oasis: από τα δυο αδέρφια του Μάντσεστερ και την... Sally.

3. Paranoid android - Radiohead: Τόσο μελαγχολικό και τόσο υπέροχο.

4. Bittersweet symphony - The Verve: αλήθεια, τι άλλο είναι η ζωή παρά μια γλυκόπικρη συμφωνία;!

5. Shake the disease - Depeche Mode: σίγουρα, έχουν πάθει πολλοί αυτή την "ασθένεια" μιλώντας με τις κοπέλες τους.

6. Unfinished sympathy - Massive Attack: κομματάρα, γυναικεία φωνάρα.

7. Can't stop - Red Hot Chilly Peppers: τέλεια εισαγωγή και φοβεροί στίχοι.

8. Clandestino - Manu Chao: αν και δεν καταλαβαίνω πολλά, μ'αρέσει αυτός ο τυπάκος.

9. Take me out - Franz Ferdinand: νεανική τρέλα, τρελές κιθάρες, και επιτέλους βγάλτε με έξω από εδώ.

10. This is the end - The Doors: δεν θα μπορούσε να λείπει το μουσικό και στιχουργικό παραλήρημα του Jim και των φίλων του.

ΥΓ: To κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του Νίκου Δήμου, με αφορμή post του ιδίου ("Λίστα μουσική!") και μια σχετική έρευνα. http://doncat.blogspot.com/2007/06/blog-post_28.html